بلاگ‌نوشت » مرگ

بابابزرگ هم رفت…

صادق — Sun, 05 Oct 2008 17:55:56 +0000

إنّالله و إنّا الیه راجعون

۱- همیشه برامون داستانهای پیامبران رو تعریف می کرد. اینکه چطور عزرائیل تونسته بود از زمین خاک برگیره و برای خلقت آدم اونو نزد خدا ببره، از بابابزرگ یاد گرفته بودم.

۲- کاری بود. کشاورزی ساده که روز رو در مزرعه به شب می رسوند. هیچی از دنیا نمی خواست و از هیچ کس در دنیا توقعی نداشت.

۳- از وقتی که همه دوستاش فوت شدند، و مامان بزرگ هم به رحمت خدا پیوست، برای دیدن عزرائیل لحظه شماری می کرد.

عزرائیل خیلی منتظرش گذاشت، اما بالاخره دقایقی پیش، بابابزرگ رو به آرزوش رسوند…

پ.ن: لطف می کنی اگه فاتحه ای بدرقه راهش کنی…

مطالب مشابه:

33 دیدگاه برای این نوشته:

سعید حاتمی:
۱۴ مهر ۱۳۸۷ سلام، از صميم قلب تسليت می‌گم.
محمد:
۱۴ مهر ۱۳۸۷ روحش شاد و قرین رحمت الهی بعد از عمری تلاش و کوشش حالا آسوده می خوابه البته من از رفتن انسان ها ناراحت نمی شم به قول پیامبر آنها از ما زنده تر هستند البته در دنیایی دیگر... به شما و خانوادتون تسلیت می گم ...
فرهاد نوري:
۱۴ مهر ۱۳۸۷ سلام صادق جان به تو و خانواده گراميت تسليت ميگم. انشالله كه غم آخرت باشه ما رو هم در غم خودت شريك بدون فرهاد نوري
Selma:
۱۴ مهر ۱۳۸۷ روحش شاد
ایلیا:
۱۴ مهر ۱۳۸۷ تسليت ميگم . خدا رحمت كنه .

| مشاهده‌ 28 نظر دیگر

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

P.S I Love You

صادق — Wed, 17 Sep 2008 10:52:59 +0000

اون بیرون پر از عشقه! و هیچکدوم ما نمی تونیم بدون اون بمیریم!

اما گاهی وقتها تنهایی باید بار عشق را کشید. کاری که Holly (با بازی Hilary Swank) بعد از مردن Gerry (با بازی Gerard Butler) مجبور به انجامش شد.

با اینکه بازیگر اصلی فیلم P.S. I Love You هالی بود، اما به نظر من قهرمان اصلی داستان جری هست! چون اوست که با بقیه فرق دارد.

جری که به دلیل تومور در جوانی درگذشت، و عشقش را در این دنیا تنها گذاشت، قبل از مرگ، به گونه ای برنامه ریزی نمود تا فراقش زندگی عزیزترینش را به جنون نکشاند. او یکسال پس از مرگ نیز دوش به دوش همسرش زندگی کرد و او را قدم به قدم همراهی نمود. کاری که جز از عشق بر نمی آید.

در این فیلم علاوه بر عشق، جدایی و فراق نیز به زیبایی به تصویر کشیده شده است. احساسی که واقعاً از آن متنفرم. در و دیوار خانه ای که تا دیروز با هم بودن را میزبان بود، در تنهایی غیر قابل تحمّل است.

به هر حال فیلم دراماتیک زیبایی بود. البته نسخه ای که من داشتم، ترجمه زیرنویسش خیلی مزخرف بود! اما تاثیری که باید می گذاشت را گذاشت!

مطالب مشابه:

9 دیدگاه برای این نوشته:

جواد:
۲۷ شهریور ۱۳۸۷ دیدی فوتبال چه پدیده یه جهانی که بیل گیتس هم رفت تو فوتبالو سهام باشگاه نیوکاسل رو خرید
صندوقک:
۲۸ شهریور ۱۳۸۷ درباره این فیلم خیلی شنیدم اما فکر می کنم غمگین باشد بنابراین اعصابشو ندارم.
الف ـ صاد ـ کاف:
۲۸ شهریور ۱۳۸۷ ای صادق جم؟! ای آستانه ای؟! ای منگول؟! ای نادون؟! آخه این چه مسخره بازی ای که درآوردی! یعنی صادق جم می خواد اینطوری ادامه بده؟ لامذهب پس حداقل ننویس که خیالمون راحت باشه که نمی نویسی!
برير حسيني سعادت:
۲۸ شهریور ۱۳۸۷ من عاشق فيلم هاي رمانتيك از نمونه فيلم هائي بابلي هستم... راستي Babel چي شد؟ گرفتي ببيني؟
صادق:
۲۸ شهریور ۱۳۸۷ ایمان جان از اینکه به فکر بنده هستی ممنونم. اما ذکر چند نکته رو ضروری میدونم: 1- بلاگ نوشت حریم خصوصی مجازی منه. من در اون از چیزهایی می نویسم که "خودم" دوست دارم، نه چیزهایی که "شما" دوست دارید! لذا مخاطب آزاد است که اینجا را دوست داشته باشد و بخواند یا اینکه متنفر باشد و نخواند! 2- اینکه فقط وبلاگها و پستهای سیاسی رو دوست داشته باشیم، اصلاً بد نیست، اما اینکه بخوایم غیر سیاسی نویسان رو حذف کنیم، انتهای بی فکری است. 3- نوشتن یا ننوشتن من به خودم مربوطه همان طور که مال شما به خودتان! 4- برای دفاع از سایر آستانه ای ها هم شده، مجبورم عرض کنم "یک موی آستانه ای منگول به هزار دانای هم محلی کسی که به هویت دیگران توهین می کند می ارزد!"

| مشاهده‌ 4 نظر دیگر

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

شوهرخاله حسین…

صادق — Mon, 08 Sep 2008 12:21:23 +0000

۱- همه چیز خوب پیش می رود تا اینکه دست تقدیر یا هر چیز دیگری که اسمش را می گذارید، اتفاقی را رقم می زند و زندگی تان را زیر و رو می کند.

۲- هر عضوی که از خانواده کم شود، بنیانش به نحوی بهم می ریزد. چه رسد به پدر که ستون خانواده است.

۳- بعضی ها هستند که نه تنها برای خانواده خودشان ستونند، که بار دیگران را نیز به دوش می کشند.

شوهر خاله حسین، بدون اغراق پدری فداکار، همسری با وفا و آشنایی دلسوز بود. رفتنش نه فقط برای خاله تهمینه، فرشید، فرزاد و فرهاد که برای همه کسانی که می شناختنش، سخت بود.

خدایش بیامرزد…

مطالب مشابه:

13 دیدگاه برای این نوشته:

کاوه گیــــلانی (لابدان):
۱۸ شهریور ۱۳۸۷ خدایش بیامرزد
یک فتحی:
۱۸ شهریور ۱۳۸۷ تسلیت تنها چیزی است که می توانیم بگوییم :(
چشم غمگین:
۱۸ شهریور ۱۳۸۷ تسلیت!
بریر حسینی سعادت:
۱۸ شهریور ۱۳۸۷ تسلیت از اعماق قلبم.
نون وا:
۱۸ شهریور ۱۳۸۷ تسلیت میگم و برات آرزوی صبر دارم.

| مشاهده‌ 8 نظر دیگر

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

خاطرات مرگبار!

صادق — Fri, 15 Aug 2008 16:36:25 +0000

از طرف نون وای عزیز به بازی خاطرات مرگبار دعوت شده ام. که طی این پست بایستی سه خاطره مرگباری که در زندگی تجربه کرده ام را بیان کنم.

۱- فکر کردید که چی؟! خوب آدم باید هر چیز را یکبار تجربه کند! یعنی من نمی توانم خودکشی کنم؟! بله! دلایل و حاشیه هاش بماند، اما من هم یکبار دست به خودکشی نافرجامی زدم و اگر به دادم نرسیده بودند کم مانده بود که نفله شوم. روشی که برای این کار انتخاب کرده بودم خوردن قرص بود!

اما الان واقعاً واقعاً پشیمانم! این احمقانه ترین راهی است که می توان برای حل یک معضل پیش گرفت. هر قدر هم که خسته شده باشی و توان جنگیدن نداشته باشی، بهتر است منتظر بمانی تا مشکلات شمشیرش را در سینه ات فرو کند و تو را بکشد، نه اینکه خودت همچون بزدلی خودت را از بین ببری!

خودکشی هم که چیزی برای گفتن ندارد! گنگ بودم و منگ! تا اینکه به هوش آمدم و دیدم روی تخت بیمارستان دراز کشیده ام.

۲- یکبار بیماری سختی گرفته بودم! اسهال خونی! سخت ترین بیماری ای بود که تاکنون دچارش شدم. اینقدر روده هایم درد می کرد که مرگ را جلوی چشمهایم می دیدم. با صد نوع سرم و آمپول روده هایم را شستشو دادند و من بخت برگشته بین تخت بیمارستان و توالت، مدام در آمد و شد بودم! خدا نصیب گرگ بیابان هم نکند!

۳- روزگاری ورزشکار بودم. در یکی از مسابقات مشتی حواله بینی مبارک شد و راهی بیمارستان شدم. و همان شد که رفتم زیر تیغ جراحی! با آنکه در اتاق عمل فقط سه بار نفس کشیدم، و چیزی از جراحی بینی به یاد ندارم، اما خاطره دردناکی بود. راستی! حدس زدید چه ورزشی می کردم؟!

عجب بازی وبلاگی بدی بود! پر از خاطرات بد! چون نمی خواهم کسی را تلخ کام کنم، کسی را دعوت نمی کنم، هر کس که این سطور را می خواند و دوست دارد شرکت کند، بسم الله!

مطالب مشابه:

17 دیدگاه برای این نوشته:

فائزه:
۲۶ مرداد ۱۳۸۷ واو! یعنی عمرا فکر نمیکردم شما تا حالا خودکشی کرده باشین. عجب! اما خوشحالم که نظر حالاتون با قبلا فرق میکنه. در ضمن بازی جالبی است.
روزبه:
۲۶ مرداد ۱۳۸۷ حالا ورزش چی بود؟
صادق:
۲۶ مرداد ۱۳۸۷ یعنی نمی دونی کدوم ورزشه که مشت میخوره تو دماغ آدم؟! D:
روزبه:
۲۶ مرداد ۱۳۸۷ آقا صادق گل میدونم اون کدوم ورزشه. ولی خواستم از زبون خودتون بشنوم. حالا بوکس بود یا مشت زنی؟
صادق:
۲۶ مرداد ۱۳۸۷ منم جسارت نکردم خدمت شما روزبه جان. همون بوکسشون بود! D:

| مشاهده‌ 12 نظر دیگر

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

خسرو شکیبایی: نامی برای همیشه تاریخ هنر ایران

صادق — Sat, 19 Jul 2008 08:31:02 +0000

به یاد ندارم با شنیدن خبر فوت هیچ هنرمندی، به اندازه شنیدن خبر درگذشت نام ماندگار همیشه ی تاریخ هنر ایران، خسرو شکیبایی، ناراحت شده باشم.

شکیبایی هنرمندی بود که من و همنسلانم خاطرات بسیاری از او داریم. بسیاری از فیلمها و سریالهای مورد علاقه ما با بازیگری او نقش گرفته اند. و با وجود همه این خاطرات من امروز عاجزم از توصیف خوبی هایش.

فقط بگویم که خیلی دوستش دارم…

مطالب مشابه:

5 دیدگاه برای این نوشته:

برير حسيني سعادت:
۲۹ تیر ۱۳۸۷ من هم خيلي دلم سوخت.. واقعا خبر تلخي بود. البته هم راديو و هم تلويزيون پاسداري از زحمات اين هنرمند رو به خوبي انجام ميدن.... محبوبيت زيادي در بين خاص و عام داشت. چون بازيگر بود اما بيشتر از آن مهربان و شكيبا بود. خوش اخلاقي و مهرباني يك نعمته
aMiN:
۲۹ تیر ۱۳۸۷ منم در بلاگم فقط یه پست نوشتم و اونم اینه که خیلی دوسش دارم و هرگز فراموش نخواهد شد. آقا صادق کم پیدایی ! دیگه افتخار نمی دی به بلاگ ما سر بزنی!!!
Jozep:
۲۹ تیر ۱۳۸۷ با حمید هامون شناختمش. توی دلم همیشگیست و خواهد ماند
tookaa:
۳۱ تیر ۱۳۸۷ روحش شاد
majid:
۳۰ بهمن ۱۳۸۸ roohesh shad. jash tooye behesht

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

مرگ و زندگی

صادق — Mon, 18 Jun 2007 13:54:37 +0000

زنی گفت:

جنگ چگونه مقدّس نباشد در حالی که فرزندم را در آن از دست داده ام؟

به زندگی گفتم:

کاش صدای مرگ را بشنوم!

زندگی صدایش را کمی بلندتر کرد و گفت:

تو اکنون صدایش را می شنوی!

اگر از گشودن تمام اسرار دست بکشی،

مشتاق مرگ می شوی

زیرا مرگ، آخرین راز زندگی است.

تولد و مرگ،

دو مظهر از بالاترین مظاهر شجاعت اند.

جبران خلیل جبران

منبع: ماسه و کف – ترجمه حیدر شجاعی

مطالب مشابه:

2 دیدگاه برای این نوشته:

چشم غمگین:
۲۸ خرداد ۱۳۸۶ منبع رو ذکر نکردیا :D صادق جم: حق با شماست! تصحیح کردم.
آرزو:
۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷ THE INTERVIEW WITH GOD مصاحبه با خدا I dreamed I had an interview with God. در رويا ديدم که با خدا حرف ميزنم So you would like to interview me? God asked. او از من پرسيد :آيا مايلي از من چيزي بپرسي؟ If you have the time? I said. اگر وقت داشته باشيد گفتم... God smiled: My time is eternity. زمان براي من تا بي نهايت ادامه دارد لبخندی زد و گفت: What questions do you have in mind for me? چه پرسشي در ذهن تو براي من هست؟ What surprises you most about humankind? پرسيدم: چه چيزي در رفتار انسان ها هست که شما را شگفت زده می کند؟ God answered... پاسخ داد: That they get bored with childhood, آدم ها از بچه بودن خسته مي شوند They rush to grow up, and then عجله دارند بزرگ شوند و سپس Long to be children again. آرزو دارند دوباره به دوران کودکي باز گردند That they lose their health to make money... سلامتي خود را در راه کسب ثروت از دست مي دهند and then lose their money to restore their health. و سپس ثروت خود را در راه کسب سلامتي دوباره از صرف مي کنند That by thinking anxiously about the future, چنان با هيجان به آينده فکر مي کنند They forget the present, که از حال غافل مي شوند Such that they live in neither the present nor the future. به طوري که نه در حال زندگي مي کنند نه در آينده "That they live as if they will never die, آن ها طوري زندگي مي کنند.،انگار هيچ وقت نمي ميرند and die as though they had never lived. و جوري مي ميرند ... انگار هيچ وقت زنده نبودند We were silent for a while. ما براي لحظاتي سکوت کرديم And then I asked. سپس من پرسيدم As a parent, what are some of life's lessons you want your children to learn مانند يک پدر کدام درس زندگي را مايل هستي که فرزندانت بياموزند؟ To learn they cannot make anyone love them. پاسخ داد:ياد بگيرند که نميتوانند ديگران را مجبور کنند که دوستشان داشته باشند All they can do ولي مي توانند Is let themselves be loved. طوري رفتار کنند که مورد عشق و علاقه ديگران باشند To learn that it is not good to compare themselves to others. ياد بگيرند که خود را با ديگران مقايسه نکنند To learn to forgive by practicing forgiveness. ياد بگيرند ...ديگران را ببخشند با عادت کردن به بخشندگي To learn that it only takes a few seconds to open profound wounds in those they love, کنید ياد بگيرند تنها چند ثانيه طول مي کشد تا زخمي در قلب کسي که دوستش داريد ايجاد and it can take many years to heal them. ولي سال ها طول مي کشد تا آن جراحت را التيام بخشيد To learn that a rich person دارد ياد بگيرند يک انسان ثروتمند کسي نيست که دارايي زيادي is not one who has the most, but is one who needs the least بلکه کسي هست که کمترين نياز وخواسته را دارد To learn that there are people who love them dearly, ياد بگيرند کساني هستند که آن ها را از صميم قلب دوست دارند But simply have not yet learned how to express or show their feelings. ولي نميدانند چگونه احساس خود را بروز دهند To learn that two people can ياد بگيرند وبدانند ..دونفر مي توانند به يک چيز نگاه کنند Look at the same thing and see it differently? ولي برداشت آن ها متفاوت باشد To learn that it is not enough that they ياد بگيرند کافي نيست که تنها ديگران را ببخشند Forgive one another, but they must also forgive themselves. بلکه انسان ها بايد قادر به بخشش و عفو خود نيز باشند "Thank you for your time," I said سپس من از خدا تشکر کردم و گفتم "Is there anything else you would like your children to know?" آيا چيز ديگري هم وجود دارد که مايل باشي فرزندانت بدانند؟ God smiled and said, just know that I am here... always. خداوند لبخندي زد و پاسخ داد: فقط اين که بدانند من اين جا و با آن ها هستم......... .براي هميشه صادق: بابت شعر قشنگتون ممنونم

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

رسول ملاقلی پور

صادق — Thu, 08 Mar 2007 20:18:50 +0000

رسول ملاقلی پور را که حالا میمِ مرگ در برش گرفته بخاطر “میم مثل مادر”ش دوست داشتم.

خدایش بیامرزد…

مطالب مشابه:

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

ReStart

صادق — Sun, 29 Oct 2006 05:48:43 +0000

همه چیز از یه دعوای به ظاهر ساده شروع میشه. اما این‌بار غرورت، شخصیتت، دار و ندارت پیش هر کس و ناکس له میشه.

فکر امانت نمیده. دیگه نه چیزی می‌شنوی و نه چیزی می‌بینی. فقط فکر می‌کنی، اون هم نه به چیزایی که داری و نداری، بلکه فقط به راه حلی برای خارج شدن از این منجلاب… فکرت هنگ کرده، هیچی نمی‌فهمی!

حالا فقط توئی که یه گوشه تنها نشستی با یه بسته قرص که اصلاً نمی‌دونی چی هست و به چه دردی می‌خوره!

اولین قرص رو از روکشش خارج می‌کنی و یه نگاهی به قد و بالاش می‌اندازی. لای انگشتات می‌چرخونیش و با خودت می‌گی این فسقلی قراره باهات چیکار کنه؟!… از دستت می‌افته رو زمین…

یه فرصت برای اینکه این مسخره‌بازی‌ها (!) رو تموم کنی… اما تا میای فکر کنی، دومی تو دستته و برای اینکه این هم از دستت نیافته فوری می‌کنیش تو حلقت…

بیرون که خبری نیست! دوباره بدبختی‌های همیشگی… بی‌خیال۱ سومی رو بچسب!… و چهارمی و همین‌طور…

نمی‌دونم چرا؟! شاید بخاطر یه جو بندگی که تو وجودته یا شاید هم یه ایپسلون دل صاف، یکی زودتر از همیشه میرسه… و اورژانس… شستشوی معده… و تو که دوباره برگشتی…

و توی این دوباره برگشتنت نه تنها چیزی بهتر نشده که کوه سرزنش، نصیحت، ملامت، قهر، دعوا و… رو سرت ریخته. و اگه خیلی زور بزنی شاید بتونی به نقطه صفر برگردی و دوباره شروع کنی…

مطالب مشابه:

5 دیدگاه برای این نوشته:

lidy_saba:
۰۷ آبان ۱۳۸۵
سلام. اگر همه سعي ام بر آن شود كه نيازم را به غرق شدن در موضوعات منفي رها كنم. تمام انرژيم را از منفي به مثبت تغيير دهم. آنقدر بر خوبيها تاكيد كنم تا پديدار شده و به واقعيت تبديل گردد. اشتباهاتم رادريابم ودر پي اصلاح آنها باشم . آنچه كه باعث روشني ديدگانم مي شود را بيابم و واقع بينانه ، بر آنچه كه ممكن هست روي دهد ، تمركز كنم . آنگاه با خود واقعي ام ، چقدر فاصله باقي مي ماند؟؟؟ همواره سرفراز. تا درودي ديگر بدرود.

صادق جم: يعني باز هم فاصله‌اي باقي مي‌مونه؟!
چشم غمگين:
۰۸ آبان ۱۳۸۵
بهتره كه نظري در اين مورد نداشته باشم! /:)

صادق جم: :">
مترسک:
۰۹ آبان ۱۳۸۵ خودکشی...تا به حال زیاد درموردش فکر کردم...به نتیجه ای نرسیدم...اگه رسیدم بهت خبر میدم.البته فکر نمیکنم تا اون وقت زنده مونده باشم.
مترسک:
۰۹ آبان ۱۳۸۵ ................
تیلدا:
۱۴ آبان ۱۳۸۵
سلام اول از همه تبریکم رو به خاطر قالب وبلاگتون پذیرا باشید.در مورد خودکشی هم فقط یک چیز دارم بگم و اون اینه که همه ما این فکر زیاد به سرمون می‌زنه منتها بعضی به روی خودشون نمیارن و بعضی تو یک لحظه دیوونه می‌شن. من فقط می‌دونم که مرگ پایان نیست و تازه با مردن بایدبریم اونور خط و بازی تازه از سر شروع می‌شه.به خاطر همین سعی می‌کنم هر طور هست بهشت و جهنم رو همین جا برای خودم بسازم و بعد برم اونور واسه دور جدید بازی!

صادق جم: ممنون.

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

بچه‌جوادیه به آسمان هفتم رفت

صادق — Thu, 05 Oct 2006 06:27:49 +0000

عمران صلاحی (شاعر و طنزنویس) هم رفت و شعرهایش را برایمان تا ابد‌الدهر بجای گذاشت.

رضا ساکی پیشنهاد کرده که امروز همزمان با وبنامه گل‌آقا، به احترام عمران عزیز یک پست طنز در وبلاگ بگذاریم تا در شب نخست سوگ او بلاگستان پر از یاد استاد باشد چرا که خودش می‌گفت: «من بیشترین شوخی‌هایم درباره مرگ است، وقتی به مراسم عزاداری می‌روم حتماً مطلب طنز می‌گویم و شوخی می‌کنم.»

اما من هر کاری کردم، ظنزم نیومد! بگذارید خودِ عمران برایتان بگوید:

پیرمردی گرسنه و بیمار
گوشه‌ی قهوه خانه‌ای می‌خفت
رادیو باز بود و گوینده
از مضرات پرخوری می‌گفت!

مطالب مشابه:

5 دیدگاه برای این نوشته:

mardetanha:
۱۳ مهر ۱۳۸۵ خدا رحمتش کنه ! راست این کامنت دونیت اطلاعات ادم رو نگه نمی داره هر دفعه باید از اول بنویسی صادق جم: تابحال به اين موضوع دقت نكرده بودم. البته دقيق نميدونم كه در وردپرس چطور ميشه اين امكان رو به كامنت دوني اضافه كرد ولي تحقيق مي‌كنم و اگه تونستم بزودي اصلاحش ميكنم. اميدوارم به بزرگواريتون ببخشيد.
علی یوسفی:
۱۳ مهر ۱۳۸۵ روحش شاد . یادش گرامی.
غلیان-:
۱۳ مهر ۱۳۸۵ خدایش بیامرزد - روحش شاد به من هم سر بزن . صادق خان
rahA:
۱۳ مهر ۱۳۸۵ ...
maryam:
۱۵ مهر ۱۳۸۵ وبنامه گل آقا که بالا رفت به قول گل آقا پس چی شد؟ اینم مطلب دختر گل آقا،گلنسا آقا، اجازه داريم امروز را يك دل سير گريه كنيم؟! http://www.golagha.ir/vijename/2006/Oct/%205/871.php

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ

سوت

صادق — Wed, 01 Dec 2004 08:22:00 +0000

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم

چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم

سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد

به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش

و او یک ریز و پی در پی

دم گرم خودش را

در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد

بدینسان بشکند دائم

سکوت مرگبارم را

دکتر علی شریعتی

مطالب مشابه:

بلاگ‌نوشت - FaceOff - روزلاگ