[بلاگ‌نما] نوشته‌های پراکنده یک مسعود

از خیلی پیش‌ترها دوست داشتم تا در بخشی از پست‌های بلاگ‌نوشت به معرفی وبلاگ‌های دیگر بپردازم، تا اینکه بالاخره با دعوت اخیر وبلاگ یک پزشک، استارت این کار زده شد.

«بلاگ‌نما» سرفصل جدیدی است که  از این پس طی آن می‌کوشم تا به معرفی وبلاگ‌های خوبی که ارزش دیده شدن را دارند، بپردازم. سعی من بر این است که این معرفی‌نامه‌ها حتی‌الامکان کوتاه باشند اما برای آن‌که حق مطلب بخوبی ادا گردد، تصمیم گرفتم تا نویسنده‌ی وبلاگ‌ها خودشان به معرفی وبلاگ‌شان بپردازند، البته ذیل سوالات یکسانی که ازشان می‌پرسم.

امیدم بر آن است که این حرکت از یک سو ترغیبی شود برای ادامه‌ی فعالیت نویسندگان خوب و از سوی دیگر دری باشد برای یافتن وبلاگ‌های خوب…

نوشته‌های پراکنده یک مسعود


    

دسته‌بندی موضوعی وبلاگ

نقد فیلم و سریال، موسیقی، داستانک های مدیریتی، معرفی کتب مختلف

نویسنده

مسعود زمانی

شروع فعالیت

نوشتن در سایت خودم را از «۲۹ دی ۱۳۸۹» آغاز کردم و در وبلاگ میهن بلاگی قبلی که از آن‌جا به این سایت کوچ کردم، این مهم از تاریخ «۸ آذر ۱۳۸۸» میسر شد. قبل از آن فعالیت بلاگری بسیار کم و محدودی داشتم و بیشتر خواننده خوب و پیگیری بودم تا اینکه نویسنده… و البته مقادیر متنابهی نوشته کاغذی دارم که هنوزم نمیدونم باهاشون چیکار کنم.

تعداد پست‌های وبلاگ تا امروز

۱۲۳ پست

منابع تهیه‌ی مطالب

منبع من فیلم‌ها و سریال‌ها و ترانه هایی است که می‌بینم و می‌شنوم و البته کتابهایم. خیلی دوست دارم که تجربیات کاری خودم در حوزه دستاوردهای جدید علمی و مدیریت فناوری‌های Hi-Tech را نیز در این‌جا بیان کنم که هربار به دلیل ملاحظاتی این امر میسر نگشته است. گرچه در برخی موارد اشاراتی هم به آن‌ها داشته‌ام.

ویژگی‌های وبلاگ

اینجا خانه (نه دوم که شاید اصلی!!) من است، شکر خدا طیف دوستانم در زندگی بسیار گسترده بوده (روحیات، جایگاه اجتماعی، تحصیلات، طبقه شغلی و عقاید)، از همین رو همیشه دوست داشتم بستری فراهم کنم تا هرکس (فارغ از عقیده و روحیه و سن) بتواند با مطالب آن براحتی ارتباط برقرار کند و هر خواننده را به عنوان فرصتی بالقوه برای دوستی می‌بینم.

در این وبلاگ تلاش داشته‌ام تالیف کنم و نه ترجمه و تاکنون از هیچ مطلب ترجمه‌شده‌ای استفاده نکرده‌ام. سعی من بر این بوده است که مکنونات قلبی و دریافت درونی خودم رو به زبان ساده و مانند صحبت دو دوست با یکدیگر بنویسم. معتقد به اصلی هستم که خودم بهش «باکره نویسی» میگویم… شاید اسمش یکم شائبه برانگیز باشه ولی بهش خیلی ایمان دارم. اغلب نوشته هایم (بخصوص روی کاغذ و غیربلاگی) را یکضرب نوشته‌ام و قبل از انتشار بجز غلط‌های املایی و انشایی چیز دیگری را در آن ویرایش نمیکنم… مطمئنم که حس واقعی‌تر و دلنشین‌تری در نوشته های اینچنینی وجود دارد. همچنین با توجه به اینکه مقوله آموزش همیشه یکی از دغدغه های اصلیم بوده و هست، سعی کرده‌ام به تناسب و تا جایی که ممکن است برای مطالبم ریفرنس و مرجع (معتبر) داشته باشم و فرصت برای مطالعه بیشتر را برای خوانندگان فراهم آورم. برای ترانه‌هایی که توی وبلاگ میزارم یه قانونی وضع کردم که همیشه زیرنویس‌دار باشند تا مخاطبم بتونه بهتره با فضایی که توی متن از اون ترانه تصویر کردم، ارتباط بهتری برقرار کند. مخاطبان خوب و بافرهنگی دارم که تنها دلیل ادامه مسیر وبلاگ نویسی برای من بوده‌اند، مخاطبانی که غنای فرهنگی جاری در کامنتها و ایمیل‌هایشان همیشه برایم ستودنی بوده و خواهد بود. در پایان مثل همیشه از دکتر مجیدی عزیز که همیشه مشوق و انگیزه‌بخش من در این مسیر بوده‌اند کمال تشکر را دارم.

ترین‌ها و رکوردهای جهانی

تقریباً همه دوست داریم بدانیم که درازترین بینی دنیا متعلق به چه کسی است، یا اینکه سریع‌ترین زمان درست کردن مکعب روبیک چقدر است، و یا بزرگترین خرگوش دنیا چه نام دارد و…

همین حس کنجکاوی و علاقمندی به ترین‌ها بود که موجب شد تا بنیاد گینس به شهرت جهانی برسد. برای اینکه رکوردهای جهانی ثبت شده در گینس را پیگیری کنید، علاوه بر مراجعه به وب‌سایت‌شان می‌توانید از طریق توئیتر یا فیس‌بوک آن‌ها را دنبال کنید. همچنین ویدئوی ترین‌های ثبت شده در دنیا را می‌توانید در کانال تلویزیونی گینس روی یوتیوب ببینید.

اما گذشته از همه‌ی این‌ها اگر دوست دارید، ترین‌ها و رکوردهای جهانی را به فارسی بخوانید، پس حتماً سری به وبلاگ فارسی گینس بزنید! البته به نظر من، این وبگاه می‌تواند بهتر از این‌ها و حتی به روزتر از این‌ها هم باشد. شاید لازم باشد که فعالیت آن در شبکه‌های اجتماعی مثل توئیتر و فرندفید آغاز شود و خبرهای صفحه اول وب‌سایت بنیاد گینس سریعتر ترجمه و منتشر شوند. اما به هر حال تلاش این دوستان قابل تحسین است و باید قدردان‌شان باشیم.

روز جهانی وبلاگ ۲۰۱۰ و بلاگ‌هایی که باید دیده شوند

امروز، ۳۱ آگوست، روز جهانی وبلاگ است! چندی پیش طی مطلبی درباره‌ی پیشینه‌ی این روز و کارهایی که وبلاگ‌نویسان سراسر دنیا طی آن انجام می‌دهند نوشته بودم. ضمن تبریک این روز به همه‌ی بلاگ‌نویسان و بلاگ‌خوانان گرامی، بار دیگر از همه‌ی بلاگرهای پارسی دعوت می‌کنم تا در این حرکت همراه شوند تا سهم بلاگستان فارسی از این روز در شأن آن باشد.

به مناسبت امروز، پنج وبلاگ جدیدی که چندی پیش افتخار آشنایی با آن‌ها را داشته‌ام، معرفی می‌کنم تا چنانچه بلاگ‌نوشت‌های‌شان مورد علاقه‌تان بود، آن‌ها را به لیست خواندنی‌های‌تان اضافه کنید:

دیالوگ وبلاگی‌ست حاوی دیالوگ‌های منتخب فیلم‌های سینمایی. دیالوگ‌هایی که شاید خیلی‌های‌مان، بدون تأمل از کنارشان گذشته باشیم.

نویسنده‌ی دیالوگ، دو وبلاگ خوب دیگر هم دارد که در یکی از آن‌ها (ف ی ل م) به معرفی و بررسی فیلم‌های سینمایی می‌پردازد و در دیگری (آ ل ب و م) آلبوم‌ها و گروه‌های موسیقی را معرفی و بررسی می‌نماید.

شامل نامه‌نوشت‌های ایما پرند است به آقای گاورمنت! نامه‌ها طنزگونه هستند و البته از زبان کودک، اما تند و تیزند. در این وبلاگ تاکنون شانزده نامه به آقای گاورمنت (یا بصورت خودمونی‌تر آقای گاوی!) نوشته شده‌ که خواندنش خالی از لطف نیست.

زنی که من باشم… هم وبلاگ دیگری‌ست از همین نویسنده.

زمینه‌ی فعالیتش فناوری اطلاعات و ارتباطات است. در ژست مثبت می‌توانید مطالب جالب و گاهاً دست اولی بخوانید.

ژست مثبت همچنین از علاقمندان به نویسندگی در زمینه‌‌های مرتبط با کامپیوتر دعوت به همکاری می‌کند.

مسعود زمانی در وبلاگش درباره‌ی همه چیز می‌نویسد. البته اخیراً روی فیلم‌ها زوم کرده و بیشتر نقد و بررسی‌هایش درباره‌ی فیلم‌ها را می‌خوانید. برای نمونه یکی از نگاه‌های متفاوتش به فیلم‌ها را درباره‌ی فیلم Salt (که همین چند وقت پیش من هم درباره‌اش نوشته بودم) می‌توانید از اینجا بخوانید.

خب سیب خال به زبان گیلکی یعنی شاخه‌ی درخت سیب.

اگر همسربانو حدیثه را می‌شناسید و نوشته‌هایش را دنبال می‌کنید، پس تابحال حتماً اسم دوست جونش سحر خانوم را هم شنیده‌اید. سحرخانوم گرافیست هستند و لوگوی بلاگ‌نوشت را هم ایشان در سالروز تولد گذشته‌ام به سفارش حدیث‌جون طراحی کرده‌اند. سیب خال بلاگ‌نوشت‌های دخترونه‌ی همان سحر خانوم است! که گرچه مدتی است دیر به دیر به روز می‌شود اما امیدوارم معرفیش در این مطلب، عاملی شود برای یک شروع مداوم.

پی‌نوشت: اینجا لیستی از مطالب منتشر شده در بلاگستان فارسی بمناسبت روز جهانی وبلاگ جمع‌آوری کرده‌ام. اگر شما هم مطلبی نوشته‌اید و در این لیست نیست، لطفاً اطلاع دهید.

یادآوری: شانزدهم شهریور روز بلاگستان فارسی است! شرکت در حرکت وبلاگی آن روز را از یاد نبرید!

 blogday2010

تانژانت : به قلم بلاگ‌نویسان در دوئچه‌وله


مدتی است که بخش فارسیِ رسانه‌ی آلمانی دوئچه‌وله، بخش‌های متنوعی را راه‌اندازی نموده است. یکی از قسمت‌هایی که مورد توجه من قرار گرفته، بخش رو در رو و خصوصاً قسمت بلاگکده‌ش است.

وبلاگ فارسی دوئچه وله در حال حاضر فقط شامل یک پست است که در آن پیام مسئول بخش آسیای دوئچه‌وله منتشر شده است. اما قسمت تانژانت، که محلی است برای انتشار مطالب مهمان، تقریباً فعالیت به روزی دارد. در این بخش تاکنون سه وبلاگ‌نویس قدیمی ایران، درباره‌ی اینکه «آیا در دوران شبکه‌های اجتماعی به وبلاگ‌ها نیاز است؟ و چرا هنوز وبلاگ‌نویسی را ادامه می‌دهند؟» چند خطی نوشته‌اند که خواندن‌شان خالی از لطف نیست.

در کل دوئچه‌وله ایده‌ی خوبی را شروع کرده، فقط کاش مسئولان این وبلاگ‌ها، دست روئی بر قالب‌شان می‌کشیدند و آن‌ها را از این حالت بهم‌ ریختگی در می‌آوردند و یا حداقل از فونت و رنگ مناسبت‌تری استفاده می‌کردند!

مهمان‌نوشت‌های تانژانت:

من؟ اصرار دارم – سرهرمس هارنا

هر چیز تازه‌ای هم که به میدان بیاید، اما باز هم وبلاگ‌نویسی تعطیل‌بردار نیست – میرزا پیکوفسکی

من هنوز به جادوی نوشتن اعتقاد دارم – سایه

می‌نویسم، پس هستم – آهو نمی‌شوی به این جست‌وخیز، گوسِپند!

بیماری نوشتن – مریم اینا

دور می بینم روزی را که دیگر نخواهم وبلاگ‌نویس باشم – یک پنجره

وبلاگ‌ها به محلی بدل شده‌اند برای زدن حرف‌های مهم‌تر – بلاگ‌نوشت !

بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله ۲۰۱۰ – ۴ : آنکس که نداند

خانم ۴۱ ساله‌ای می‌گوید «بر خاک من بنویسید “او ندانست، و هرگز نخواست که بداند”! من هرگز نخواستم که بدانم، فقط زیستن آب را تماشا کردم و سکوت خاک را. من آنچه را اندیشیدم رها کردم» و ایشان نویسنده وبلاگ «آنکس که نداند» هستند که جز کاندیداهای بخش فارسی مسابقه بهترین وبلاگ‌های سال ۲۰۱۰ دوئچه‌وله می‌باشد.

نویسنده وبلاگ «آنکس که نداند» می‌گوید:

خودم خیلی تعجب کردم که وبلاگ من هم در میان کاندید ها بود. نمی دانم لطف داوران چه چیزی در آن دیده که انتخاب شده. اما در این وبلاگ تنها سعی می کنم خود زندگی را بنویسم. همان گونه که هست و می گذرد. پر از نشیب و فراز هایی که دارد. سعی می کنم با خودم و کلمه ها صادق باشم. شش سال است که نوشتن در وبلاگ را شروع کرده ام و در این شش سال اتفاق های زیادی در زندگی ام افتاده که تا آنجا که توانسته ام روایتش کرده ام. از شروع بیماری آلزایمر مادرم، از اختلافاتی که با پدرم داشتیم و بعد، از مرگ پدرم و اتفاقاتی که بعد از آن افتاد، از شراکتمان در ساختمان، ازخواهران  و برادران، از خرداد سال گذشته هم از نگاهم میان آن همه نگاه که به خیابان های تهران دوخته بود، از تلخی ها و شیرینی ها، …

بیشتر نمی دانم چه می توانم درباره اش بنویسم. جز اینکه خود زندگیست برایم.

از «آنکس که نداند» دیدن کنید و اگر فکر می‌کنید که لیاقت داشتن رای شما را دارد، در این صفحه و در بخش بهترین وبلاگ‌های فارسی، رای‌تان را به نامش ثبت کنید.