«جدایی نادر از سیمین»، یک فیلم فراتر از خوب

 

امروز حین گذر از جلوی سینما، با دیدن عنوان «جدایی نادر از سیمین» یاد Causeهای فیس‌بوکی افتادم که طرفداران جنبش سبز را به دیدن این فیلم ترغیب می‌کردند یا از مخالفان فیلم‌های سطحی همچون «اخراجی‌ها» می‌خواستند که برای شکستن رکورد پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران و خریدن آبروی فرهنگی این مملکت، به دیدن این فیلم بروند. این شد که بطور ناگهانی با حدیثه تصمیم گرفتیم تا به دیدن این فیلم برویم!

اما حالا نه بخاطر طرفداری از جنبش سبز، نه بخاطر شکستن رکورد اخراجی‌ها، و نه بخاطر اولین فیلم ایرانی بودن در کسب مقام بهترین فیلم جشنواره برلین، و نه بخاطر خرس‌های طلایی و نقره‌ای که برده است، بلکه بخاطر لذت دیدن یک فیلم خوب، کیفور شدن از کار خوب یک گروه سینمایی در ایران، حظ بردن از دیدن فیلم یک داستان خوب و کیف کردن با بازی‌های خوب بازیگران سینما، پیشنهاد می‌کنم که با هر سلیقه‌ای که دارید، حتماً حتماً «جدایی نادر از سیمین» را ببینید.

پی‌نوشت: چیزهای زیادی در این فیلم دیده‌ام، اما می‌خواهم برای خودم نگهشان دارم! توصیه می‌کنم شما هم قبل از دیدن فیلم، گوگلش نکنید!! آنچه کسب خواهید کرد، ارزشش بیش از این‌هاست!

هیچ : فیلمی با هیچ اما پر از همه !

فیلم «هیچ» را به عنوان یکی از بهترین‌های سینمای ایران، به پیشنهاد یکی از دوستان اهل سینما دیدم. با توجه به فیلم‌های سرگرم‌کننده‌ای که اخیراً دیده بودم، در دقایق ابتدایی عادت کردن به فضای عادی فیلم کمی کسل‌کننده می‌نمود. اما بازی توانمند مهدی هاشمی و سایرین، دیالوگ‌های قوی و نگاه‌های جذاب فیلم، به هر حال مرا به خود گرفت.

«هیچ» با داستان آدم‌هایی‌ شروع می‌شود آس و پاس، اما پر از دلبستگی. و در نگاهی دیگر، روی دیگر انسان‌های طماع را نشان می‌دهد که با برطرف شدن مادیات‌شان، فیل‌شان یاد هندوستان می‌کند و این می‌شود که به هیچ برمی‌گردند.

«هیچ» دیدنی‌ست و توصیفش را کار من نیست. فقط می‌توانم توصیه کنم که از دست ندهیدش…