[بهترین‌های وب ایران] : MyFC – بهترین سایت بازی آن‌لاین

بالاخره بعد از حدود یکسال تلاش دوستان، برندگان سومین جشنواره وب ایران معرفی شدند. گرچه تقریباً رسم است که وب‌سایت‌ها و وب‌سرویس‌های خارجی را معرفی می‌کنند، اما به گمانم بد نباشد که بهترین‌های وب داخلی را نیز بشناسانیم. گرچه بسیاری از این وب‌سایت‌ها بسیار پررفت و آمد هستند، اما به نظرم هنوز هم جای معرفی دارند. باشد که این تلاش اندک من، ذره‌ای در موفقیت‌های آینده تلاش‌گران وب فارسی موثر افتد.

معمولاً سایت‌های بازی و سرگرمی از آن دسته سایت‌هایی هستند که از همه صنف کاربری، در آن‌ها یافت می‌شوند. از دانش‌آموز گرفته تا دانشجو، از استاد تا دکتر، از خانه‌دار تا مهندس، از بیکار تا سرکار و بالاخره همه و همه گاهی دوست دارند دست از کارهای جدی و نیمه جدی بکشند و لحظاتی به تفریح بپردازند. MyFC.ir یکی از این بازی‌سایت‌هایی‌ست که علاقمندان به مدیریت تیم‌های فوتبال می‌توانند لحظات شاد و مهیجی را در آن سپری کنند.

در کلاب فوتبال MyFC می‌توانید تیم محبوب‌تان را با نام دلخواه تشکیل دهید و در کنار بیش از ۴۰۰۰۰ تیم دیگر در بیش از ۲۰۰۰۰ لیگ شرکت کنید. اگر فکر می‌کنید تیم منیجر خوبی هستید، پس می‌توانید با مدیریت صحیح تیم‌تان را تقویت نمائید و با مدیریت صحیح دارایی‌های‌تان آن را به لیگ‌های بالاتر ببرید و جوایز ارزشمندی را به چنگ بیاورید.

طراحی و مالکیت «کلاب فوتبال من» از آن پارس پیک می‌باشد که از همکاری Cloob نیز بهره برده است. به این گروه بابت طراحی سایت خوب MyFC که توانسته است نظر داوران سومین جشنواره وب ایران را به خود جلب کند و لقب بهترین سایت بازی آن‌لاین ایرانی را به خود اختصاص دهد تبریک عرض می‌کنم.

اگر اهل فوتبال و مدیریت تیم‌های فوتبالی هستید، پس حتماً سری به MyFC.ir بزنید و قدرت آنالیزگری‌تان را روی دایره بریزید.

چه میکنه علی دایی

با اینکه اصلاً از فوتبال این بشر خوشم نمیاد، اما انصافاً موفقترین فوتبالیست ایرانی تا به امروز بوده.

چقدر زیبا دوران بازیگری خودش رو با دوران مربیگریش پیوند داد. چقدر هم خوش شانسه که در آخرین بازی سایپا که هم بازیکنش بوده و هم مربیش، گل آخر رو  خودش زد تا جام قهرمانی لیگ رو بالای سر ببره.

شکی ندارم که علی دایی از بزرگترین مربیان ایران خواهد بود.

اندر احوال ضد حالاتی که خورده‌ام

راستش خودم هم موندم که آیا من آدم تنوع‌طلبی هستم یا نه؟! خوب! شاید تو بعضی چیزا آره و و تو بعضی چیزای دیگه اصلاً!
مثلاً من دوست دارم که قالب وبلاگم هر از چند گاهی نو بشه. از نظر روانی این کار می‌تونه مثل تغییر دکوراسیون خونه باعث نشاط روح و روان من و خوانندگانم بشه. اینجوری اینجا همیشه رنگ و بوی تازگی میده و من از این بابت لذت می‌برم.
قالب وبلاگ همون قالب قبلیه که با «سایکو» طراحی کرده بودم. فقط رنگ‌بندیش جدیده که مثل قبل کار حدیث جونه. به نظر من رنگ جدید گرمتره. من که خوشم اومده، امیدوارم شما هم از گرمیش لذت ببرین.
راستش دیگه چیزی نمونده بود که بلاگ‌نوشت، دات کام بشه. همه چیز روبراه بود. این دامنه رو بارها امتحان کرده بودم و تقریباً از وجودش مطمئن بودم. اما همون روزی که قرار بود همه چیز تموم بشه، یکی چند ساعت زودتر از من دست بکار شد و ضد حال سنگینی به من زد. من در این موارد اصلاً تنوع طلب نیستم. روی اسامی خیلی حساسم.
یادمه وقتی می‌خواستم وبلاگ‌نویسی رو دوباره از سر بگیرم (بعد از اونکه وبلاگم رو در پرشین بلاگ بستم)، روزها دنبال اسمی گشتم که تابحال بکار برده نشده باشه. و بالاخره بعد از مدتها کنکاش به «بلاگ‌نوشت» رسیدم؛ ترکیبی که در هیچ موتور جستجویی پیداش نکردم. ولی نمی‌دونم چرا این روزها این اسم اینقدر طرفدار پیدا کرده که همه می‌خوان اِلّا با همین اسم وبلاگ بنویسن! اولش «بلاگ‌نوشت در بلاگفا» و حالا هم «بلاگ‌نوشت دات کام»! فعلاً که تو کف همون بلاگ‌نوشت دات کام هستم، تا ببینیم چی پیش میاد!

اما ضد حال دیگه‌ای که این روزها نصیبم شده، دی‌اکتیو شدن آی‌دی من در یاهو بود. از دست رفتن اد لیستهای پنج ساله‌ و ایمیل‌ها و فایلهای My Briefcase و My Photos و… یه طرف، از همه مهمتر حساسیت من روی آی‌دی sadeghjam بود که همه اکانتهای دیگر من هم به همین صورت هستن، و من از این بابت خیلی لذت می‌بردم! البته مدتیه که با Yahoo! در حال رایزنی هستم تا شاید بتونم آی‌دیم رو پس بگیرم! از همه دوستانی که احیاناً در این مدت با آی‌دی من تماس گرفتن و پاسخی دریافت نکردن، صمیمانه عذرخواهی می‌کنم. فعلاً می‌تونین با سایر ایمیل‌های من ( + ، + ، + ) تماس بگیرین تا ببینیم چی پیش میاد!

و اما ضد حال بعدی برمی‌گرده به حذف ناجوانمردانه آرژانتین بزرگ از دور مسابقات جام جهانی. باز کاش آرژانتین بد بازی می‌کرد و می‌باخت تا ما اینقدر نمی‌سوختیم! واقعاً داغ سنگینیه که یه تیم خوب بازی کنه و از رقیب سرتر باشه و بعد در ضربات پنالتی، به تماشاچیان ببازه!
ولی چی میشه کرد! فوتبال دیگه! خب برزیل هم حذف شد!! بمونه برای سالهای بعد!…

همان به که امید به بیگانه بندیم

تقصیر این عِرقِ ملّی هست که گلومون رو فشار داده و وادارمون می‌کنه که بازی‌های ایران رو ببینیم و حرص بخوریم! وگرنه وقتی که آرژانتین هست، ایران کیلو چنده؟!
حداقل حتی اگه در هر مرحله‌ای هم حذف بشه، وصله کم کاری و بی‌نظمی بهشون نمی‌چسبه. بازیکنان آرژانتین واقعاً مثل کوه مستحکم و با انگیزه هستن و با دل جون بازی می‌کنن. همین ویژگی‌ها، صرف نظر از نتایجی که بدست میاره، من رو راضی می‌کنه. ویژگی‌هایی که هرگز در بازیکنان ایرانی سراغ ندارم.
بی‌خیال عرق ملّی و نقد سالم و امید به آینده و… بیائید این‌بار همه با هم برای موفقیت تیم ملی فوتبال آرژانتین دعا کنیم…

اما از این حرفها گذشته، همه فوتبال دوستان دنیا باید یه تشکر مخصوص از Yahoo! داشته باشن. من که تابحال در هیچ دوره‌ای از بازی‌های بین‌المللی سایتی به کاملی سایت رسمی جام جهانی ۲۰۰۶ سراغ ندارم. از شیر مرغ تا جون آدمیزاد رو می‌تونید در سایت FIFA WorldCup که Yahoo! مدیریتش رو بر عهده دارید، پیدا کنید. هر کس با هر علاقه‌ای، می‌تونه با گشتن در این سایت خودش رو کاملاً ارضاء کنه. توصیه می‌کنم که حتماً سری به این سایت بزنید.

می‌توانستیم و باختیم

تیم ملی فوتبال کشورمان با اینکه پتانسیل پیروزی بر حریفان و صعود به دور دوم جام جهانی را داشت، با تن دادن به شکست در رویارویی با دومین حریف خود، که تیم قدرتمند و تراز اول پرتغال بود، از گردونه تورنمنت بین‌المللی ۲۰۰۶ حذف شد، تا بدین ترتیب پس از ۸ سال انتظار، باز هم نتیجه‌ای در خور شأن نصیب‌مان نگردد.
درد این شکست از آن جهت زجرآورتر می‌شود که «ما می‌توانستیم» و باختیم! به نظر من هیچ تیمی نمی‌توانست اینقدر راحت از ما امتیاز بگیرد، مگر آنکه خودمان این زمینه را فراهم کنیم، که متأسفانه با ایجاد تشنج و درگیری در بین اعضای تیم ملی این امر صورت گرفت.
خبرهای ضد و نقیضی که از درگیری‌های لفظی در کمپ پس از باخت در مقابل مکزیک شنیده می‌شد، حکایت از بحران روحیه در اعضای تیم داشت، که خود را بصورت حرکت ناشایست علی کریمی پس از تعویض نشان داد.
یکی از مهمترین عواملی که در اینگونه رقابتهای بین‌المللی برای پیروزی لازم است، داشتن روحیه بانشاط و عاری از مشغله‌های حاشیه‌ای است که گویا متأسفانه بین اعضای تیم کشور ما این امر وجود نداشت و یا خیلی ضعیف‌تر از حد لازم بود.
خوب یا بد، زـ یا زیبا، این تیم منصوب به میهن عزیز ما بود و ما در برد و باختش شریکیم. گرچه امیدهایمان به قعر دره‌های حذف کشیده شدند، اما حداقل برای خریدن ذره‌ای از آبروی رفته‌مان هم که شده، بایستی امید به بازی تشریفاتی آخر در مقابله با تیم آنگولا ببندیم. اما پر واضح است که اگر بدون انگیزه و با روحیه خراب در مقابل این تیم حاضر شویم، بازی آخر را هم واگذار خواهیم کرد، و بدترین نتیجه ممکنه نصیبمان خواهد شد. نتیجه‌ای که مجوز سرزنش بی حد و حرص دست‌اندرکاران این تیم را به ملت ایران خواهد داد، تا حداقل عقده‌های چند ساله خود را سبک‌تر کنیم.
گرچه دیگر همچون سابق امیدی به این تیم ندارم، اما چاره‌ای هم نیست جز داشتن امید!

پ.ن: اصلاً بی خیال ایران! به آرژانتین بیاندیشید!!