پنج نکته برای استفاده از کامپیوترهای عمومی

کامپیوترهای عمومی در کتابخانه ها، کافی نت ها، فرودگاهها، و کپی نت ها راحتتر و ارزان تر از خرید کامپیوترهای همراه شخصی هستند. اما آیا آنها به اندازه کافی امن هستند؟ این موضوع به نحوه چگونگی استفاده شما از آنها بستگی دارد.

در زیر ۵ نکته درباره بکار بردن کامپیوترهای عمومی بدون به خطر انداختن اطلاعات شخصی و مالی شما آورده می شود:

۱٫ اطلاعات مربوط به Login خود را Save نکنید
همیشه به جای آنکه برای خروج از یک سایت پنجره جستجوگر را ببندید یا آدرس سایت دیگری را در نوار آدرس وارد کنید، پس از اتمام کارتان با فشردن دکمه Logout، بطور کامل از سایت خارج شوید. این کار موجب می شود تا افراد بعدی که از آن کامپیوتر استفاده می کنند، نتوانند به اطلاعات شما دسترسی پیدا کنند.

بسیاری از برنامه ها (خصوصاً پیغامبرهای آنی مانند Yahoo! Messenger و MSN Messenger) دارای قابلیت Automatic Login هستند که Username و Password شما را ذخیره می نمایند. همیشه بخاطر داشته باشید که این گزینه را غیرفعال نمائید تا افراد دیگر بصورت تصادفی (یا عمدی) نتوانند بجای شما Logon شوند.

۲٫ کامپیوتر را در حالیکه اطلاعات مهمی روی صفحه آن وجود دارد، ترک نکنید
اگر شما مجبورید که کامپیوتر عمومی را برای مدتی (هرچند کوتاه) ترک کنید، از همه برنامه ها Logout شوید و همه پنجره هایی که ممکن هستند اطلاعات مهمی داشته باشند را ببندید.

۳٫ ردپای خود را پاک کنید
وقتی که کارتان با یک کامپیوتر عمومی تمام شد، بایستی همه فایلهای موقتی (Temporary Files) و تاریخچه اینترنتی (Internet History) را پاک نمائید.

برای پا کردن Temporary Files و Internet History مراحل زیر را طی نمائید:
۱٫ در Internet Explorer روی منوی Tools و سپس Internet Option کلیک نمائید.
۲٫ در پنجره Internet Option قسمت General را انتخاب کنید و زیر بخش Temporary Internet Files دکمه Delete Files و سپس Delete Cookies را فشار دهید.
۳٫ زیر بخش History روی دکمه Clear History کلیک نمائید.

۴٫ مراقب نگاههای دزدکی باشید
از آنجائیکه هر روزه خبرهای زیادی درباره نحوه دسترسی دیجیتالی هکرها به اطلاعات شخصی می شنویم، گاهی روشهای قدیمی را از یاد می بریم. هنگامی که شما از یک کامپیوتر عمومی استفاده می نمائید، بایستی همواره مراقب کسانی باشید که دزدکی به صفحه نمایشگر و دستانتان می نگرند تا از این طریق اطلاعات شخصی و کلمات عبور شما را به دست آورند.

۵٫ سعی کنید اطلاعات مهم و محرمانه خود را در کامپیوترهای عمومی وارد نکنید
نکته ها قبلی مربوط به هکرهایی بوده که پس از شما از کامپیوتر عمومی استفاده می کنند. اما شما بایستی مراقب افراد قبلی هم باشید! ممکن است که شخصی روی کامپیوترهای عمومی نرم افزار پیچیده ای را نصب کرده باشد که تمام ورودی های صفحه کلید را ذخیره نماید و سپس آنها را برای شخص موردنظری ایمیل کند. بنابراین حتی اگر شما اطلاعاتتان را پاک کنید و ردپاهایتان را از بین هم ببرید، باز هم شخص ثالث آنها را در اختیار خواهد داشت.
اگر واقعاً می خواهید که محفوظ بمانید، از وارد کردن شماره کارت اعتباری و دیگر اطلاعات مالی و محرمانه در یک کامپیوتر عمومی بپرهیزید.

منبع: Microsoft

این مقاله در ITIran نیز منتشر شده است.

Yahoo! Mail

بدون تردید Yahoo! Mail یکی از پرطرفدارترین و پرکاربرترین Mail Serverهایی است که هم در ایران مورد استفاده قرار می گیرد. در این مقاله می کوشیم تا با قسمتهای بیشتری از این سِروِر آشنا شویم.
پس از آنکه آدرس mail.yahoo.com را در نوار آدرس جستجوگر اینترنتی تان تایپ نمودید و با وارد کردن Username و Passwordتان به Mail Serverتان راه یافتید، مشاهده می کنید که Yahoo! Mail در کل به سه قسمت زیر تقسیم می گردد:

Check Mail: با فشردن این کلید یا دکمه های میانبر Ctrl+Shift+C، Yahoo! Mail صندوق پست الکترونکی شما را مورد جستجو قرار می دهد و اگر نامه جدیدی وارد آن شده باشد، شما را از وجود آن مطلع می سازد. این برای زمانی است که شما مدت زمان طولانی ای وارد صندوق پستی خود شده باشید و بخواهید دوباره چک کنید که آیا نامه جدیدی رسیده است یا نه. در غیر این صورت همین که شما، Username و Passwordتان را وارد می کنید و وارد می شوید، Yahoo! Mail شما را از وجود نامه های جدید مطلع می کند و نیازی هم به فشردن این کلید نیست.

Compose: این قسمت برای ارسال نامه الکترونیکی توسط شما بکار می رود. با کلیک کردن روی این گزینه یا فشار همزمان دکمه های Ctrl+Shift+P وارد صفحه مربوطه میشوید. در این صفحه موارد زیر مشاهده می شوند:
· To: در جلوی این قسمت آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمائید.
· Cc: اگر بخواهید همین نامه را برای اشخاص دیگری هم رونوشت کنید، آدرس آنها را در این قسمت بنویسید و آدرسها را با «,» از هم جدا نمائید. توجه داشته باشید که همه گیرندگان نامه آدرس افراد دیگری را که نامه برایشان ارسال شده است را خواهند دید.
· Bcc: اگر بخواهید همین نامه را برای افراد دیگری بفرستید، اما گیرندگان نامه، آدرس افراد دیگر را نبینند، آدرسها را در این قسمت وارد کنید.
· Subject: عنوان و یا موضوع نامه را در این قسمت وارد نمائید.
· Attachments: اگر می خواهید به نامه فایلی را پیوست نمائید، روی دکمه Attach Files کلیک کنید. Yahoo! به شما اجازه می دهد تا ۱۰Mb فایل را حداکثر بصورت ۵ فایل به نامه هایتان پیوست نمائید.
· Mail Body: متن نامه را در Box بزرگی که برای این مورد در نظر گرفته شده است بنویسید. برای این کار می توانید از کلیدهایی که در بالای Box تعبیه شده اند، هم کمک بگیرید.
· Options: تنظیمات مربوط به نامه را می توانید در این قسمت اعمال نمائید. با تیک زدن گزینه اول یک کپی از نامه ای که می خواهید ارسال نمائید در پوشه Sent برای شما ذخیره خواهد شد. و با تیک زدن گزینه دوم امضا شما به نامه اضافه میگردد. (درباره چگونگی تشکیل امضا الکترونیکی در ادامه توضیح داده میشود).
· Save as a Draft: با فشردن این کلید، نامه شما به عنوان یک پیش نویس، در پوشه Draft ذخیره می شود.
· Send: با فشردن این دکمه، نامه شما ارسال خواهد شد.

Search Mail: با فشردن این کلید و یا فشار همزمان کلیدهای Ctrl+Shift+S صفحه ای باز می شود و به شما کمک می کند تا در بین نامه هایتان دنبال نامه بخصوصی که مورد نظرتان است، بگردید.

علاوه بر قسمتهای بالا، سرور نامه الکترونیکی Yahoo! شامل پوشه های زیر نیز می باشد:

Inbox: که نامه های رسیده به پست الکترونیکی شما در این قسمت قرار می گیرند و شما با کلیک کردن بر روی آن می توانید نامه های رسیده را ببینید و آنها را بخوانید.

Draft: گاهی ممکن است که شما نامه ای را قبل از اینکه ارسال نمائید، بصورت پیش نویس آنرا ذخیره نمائید. اینگونه نامه ها در پوشه Draft ذخیره می گردند.

Sent: در صورتی که مایل باشید، می توانید یک کپی از نامه هایی را که ارسال می کنید، برای خودتان نگهدارید، در اینصورت این نامه ها در این پوشه ذخیره می شوند.

Bulk: اگر شما آدرسی را به عنوان مزاحم معرفی کرده باشید، و یا سِروِر Yahoo! نامه ای را که برایتان رسیده است را مزاحم و یا مشکوک تشخیص دهد، آنرا به جای آنکه به Inbox بفرستد، راهی این پوشه می کند. شما با فشردن گزینه Empty که در جلوی این پوشه است، می توانید، محتویات درون آنرا پاک نمائید. اما پیشنهاد می کنم، قبل از این کار حتماً سری به داخل این پوشه بزنید و آدرس و موضوع mailهای درون آنرا کنترل نمائید، زیرا ممکن است که Yahoo! اشتباهاً نامه یکی از دوستانتان را هم به این پوشه فرستاده باشد. در حقیقت Yahoo! Mail هر آدرس و موضوعی را که مشکوک و یا تبلیغاتی تشخیص دهد به این پوشه می فرستد. و اگر برای مثال دوستتان در Subject نامه ای که برای شما می فرستد بنویسد: «Hi! How are you?» امکان زیادی وجود دارد که این نامه سر از Bulk درآورد.

Trash: این قسمت کاری شبیه به Recycle Bin سیستم عامل Windows انجام می دهد. یعنی هر نامه ای را که Delete میکنید، قبل از آنکه کاملاً از روی سرور Yahoo! Mail پاک شود، به این پوشه می رود. البته سرور Yahoo! در دوره های زمانی مشخصی این پوشه را خال می نماید.

My Folders: اگر شما روی گزینه Add که در کنار گزینه Folder قرار دارد، کلیک نمائید، می توانید علاوه بر پوشه های فوق، پوشه ای با عنوان دلخواه خود ایجاد نمائید. برای مثال می توانید پوشه ای با نام دوستتان باز کنید و تمام نامه هایی را که از طرف او می رسند، در این پوشه نگهدارید. اینگونه پوشه های شخصی شما در زیر گزینه My Folders ذخیره خواهند شد. پس از آن، هرگاه شما خواستید، یکی از پوشه هایی را که ایجاد نموده اید، حذف کنید و یا نامش را تغییر دهید، کافی است که بر روی گزینه Edit در کنار گزینه Folders کلیک نمائید تا وارد قسمت مربوطه شوید.

و اما Yahoo! بخشی از تنظیمات Mail Server خود را به کاربران سپرده است تا هرگونه که می خواهند، آنرا تغییر دهند. برای تعیین این تنظیمات بایستی بر روی گزینه Mail Options کلیک نمائید تا به صفحه مربوط به تنظیمات وارد شوید. Yahoo! Mail Options به چهار قسمت تقسیم می گردد، که عبارتند از: هرزنامه ها (Spam)، مدیریت (Management)، شخصی کردن (Personalization) و سرویس های پولی (Premium Services).

Spam: این قسمت مربوط به تنظیمات هرزنامه های رسیده به Mail Box شماست. که شامل قسمتهای زیر است:

· Spam Protection: این قسمت به شما امکان می دهد تا از ابزارهای Yahoo! برای مقابله با Spamها بهره جوئید. شما می توانید SpamGuard سرور Yahoo! را خاموش و یا روشن نگهدارید، مشخص کنید که SpamGuard با هرزنامه های رسیده چه کند (فوراً آنها را پاک نماید یا اینکه برای مدت یک هفته/دو هفته/ یکماه آنها را در پوشه Bulk نگهداری نماید) شما می توانید از Yahoo! Mail بخواهید که نامه هایی را که شما به عنوان هرزنامه معرفی می کنید را از این پس Block نماید یا اینکه نامه هایی را که در پوشه Bulk هستند و شما آنها را هرزنامه نمی دانید از این پس به Inbox منتقل کند. شما همچنین می توانید در این قسمت، از SpamGuard بخواهید که نامه هایی را که دارای تصاویر هستند را کلاً هرزنامه بشناسد و یا اینکه برخی از آنها را هرزنامه بداند و یا اصلاً آنها را هرزنامه تشخیص ندهد.

· Anti-Spam Resource Center: با کلیک کردن بر روی این گزینه شما به مرکز منابع اطلاعاتی Yahoo! درباره هرزنامه ها و نحوه مقابله با آنها دسترسی پیدا خواهید کرد.

· Block Addresses: در این قسمت شما می توانید با وارد نمودن آدرس پست الکترونیکی و یا آدرس سایت، این آدرسها را به عنوان هرزنامه به Yahoo! Mail معرفی نمائید تا از این پس نامه هایی که از این آدرسها میرسند را به عنوان هرزنامه بشناسد.

· Filters: در این بخش شما قادر خواهید بود تا با وارد نمودن مشخصات نامه هایی که برایتان میرسد، از Yahoo! Mail بخواهید که آنها را در پوشه موردنظرتان قرار دهد. مثلاً می توانید مشخص کنید که نامه هایی را که با آدرس پست الکترونیکی دوستتان می آیند را در پوشه ای که با نام وی ساخته اید ذخیره نماید.

Management: اگر شما دارای چندین آدرس پست الکترونیکی Yahoo! هستید، می توانید در این قسمت با وارد نمودن مشخصات آنها، همه آنها را در یکجا مدیریت نمائید.

Personalization: این بخش مربوط به تنظیمات شخصی می باشد.
· General Preferences: در این بخش اگر شما نامتان را در بخش From Name وارد کنید، نام شما در تمام نامه هایی که می فرستید، درج خواهد شد و اگر می خواهید که گیرنده به نامه های شما به آدرس دیگری نامه بفرستد، می توانید آنرا در قسمت Reply to مشخص نمائید. همچنین شما می توانید نحوه مرتب نمودن و نمایش دادن، نامه های موجود در Inbox را تنظیم نمائید. و نیز قادرید که قسمت Compose را تنظیم نمائید که همه امکانات موجود را برایتان نمایش دهد یا اینکه برخی از آنها را به شما نشان دهد، و نیز می توانید اندازه Box نمایش داده شده برای نوشتن نامه را هم تنظیم نمائید. و بسیاری تنظیمات مفید دیگر.

· Signature: اگر دوست دارید که در انتهای همه نامه هایتان متنی قرار گیرد (مثلاً نام شما، آدرس سایتتان و…) می توانید آنها را در این قسمت وارد کنید تا Yahoo! آنها را بطور اتوماتیک به همه نامه هایتان اضافه کند.

· Vacation Response: اگر می خواهید که Yahoo! به همه یا برخی از نامه های رسیده به حساب شما بطور اتوماتیک پاسخ دهد، می توانید متن نامه مورد نظرتان و آدرسهای مربوط به آنرا در این قسمت وارد کنید.

Premium Services: و اگر تصمیم گرفتید که امکانات بیشتری از Yahoo! Mail به بخواهید و یا اینکه آدرس شخصی برای خودتان بوجود آورید، می توانید از قسمتهای این بخش استفاده نمائید.

نامه ای سرگشاده به بیل گیتس

نوشته: لنس الاناف (Lance Ulanoff)
مترجم: صادق جم

بیل عزیز!

در آغاز سال ۲۰۰۵ هستیم و قبل از هر چیز بایستی از شرکت شما و شرکتهای مشابه تشکر نمائیم که از زمان کمودور ۶۴ تاکنون راه بسیاری را پیموده اید. ما از شما خیلی متشکریم که کامپیوترها را به خانه ها و دفاتر کار ما آورده اید و زندگی ما را آسانتر و مفیدتر نموده اید. اما در زیر این موفقیت، نقایصی هم نهفته است و کارها آنگونه که باید انجام نمی شوند. من ۱۰ تا از نقیصه هایی که به ذهنم می آمده اند را در زیر لیست کرده ام. من آنها را به شما تقدیم میکنم و امیدوارم که در نسخه های جدید محصولات مایکروسافت آنها را مدنظر قرار دهید.

۱٫ منابع سیستمی هیچوقت کافی نیستند

من یک لپ تاپ خوب با مشخصات زیر دارم:
· ریزپردازنده ۱٫۶ گیگاهرتزی پنتیوم M،
· حافظه اصلی ۵۱۲ مگابایتی DDR،
· ۸۰ گیگابایت هارد دیسک،
· و کارت گرافیکی ATI مخصوص لپ تاپ از نوع Radeon 9000
همانگونه که مشخص است این سیستم یک سیستم پرقدرت محسوب میشود. اما امکانات لازمی که شما برای نصب شدن Windows XP Pro پیشنهاد نموده اید، به شرح زیر می باشند:
· ترجیحاً ریزپردازنده ۳۰۰ مگاهرتزی یا بالاتر و حداقل ریز پردازنده ۲۳۳ مگاهرتزی از خانواده پنتیوم/سلرون اینتل و یا خانواده K6/اتلون/دیوران شرکت AMD و یا دیگر ریزپردازنده های سازگار،
· ۱۲۸ مگابایت یا بالاتر RAM (حداقل بایستی ۶۴ مگابایت باشد، که با این مقدار ممکن است در اجرای برخی قسمتها با مشکل مواجه شود)
· ۵/۱ گیگا بایت فضای خالی روی هارد دیسک
· سوپر VGA با وضوح تصویر حداقل ۶۰۰ × ۸۰۰ یا بالاتر
· مانیتور، CD-ROM یا DVD Drive

با توجه مشخصات پیشنهادی شرکت شما و مشخصات سیستم من، معلوم می شود که من یک سیستم بسیار مجهز برای اجرای ویندوز دارم. از آنجائیکه من یک کاربر حرفه ای هستم در نتیجه نباید غیر معمول باشد که من حداقل شش صفحه جستجوگر Internet Explorer، شش سند Word، سه فایل Excel، هشت سند Notepad، Photoshop، AIM، و شاید حتی صفحه هواشناسی را با هم روی سیستمم باز کنم. خبر خوب این است که این برنامه ها برای مدتی بخوبی کار می کنند. اما من یک عادتی دارم که کامپیوترم را برای ساعتها روشن می گذارم. من در دفتر کار و خانه با کامپیوتر کار می کنم، و حدس می زنید که چه اتفاقی می افتد؟ منابع سیستمی من کافی نیستند و بیش از توان سیستم من می باشند. معمولاً سیستم این موضوع را صریحاً به من اعلام نمی کند، اما از نحوه اجرای سیستم (زمان دسترسی بسیار پائین، کلیک کردن روی یک سند Word و هیچ اتفاقی نیفتادن و…) این مسئله کاملاً برای من روشن شده است.

۲٫ توضیحات جزئی بیشتری لازم است

بعضی اوقات که سیستم من پاسخ نمی دهد ـ نه اینکه کاملاً قفل کند، منظور مواقعی است که مشغول است ـ من اغلب می بینم که شکلهای Microsoft Word، Outlook، و Internet Explorer روی نوار Taskbar با رنگ نارنجی چشمک می زنند. مشخص است که آنها کاری انجام می دهند، اما وقتی که من روی آنها کلیک می کنم صفحه مربوط به آنها باز نمی شود. و این کار امکان پذیر نمی باشد تا اینکه کار آن برنامه بطور کامل خاتمه پیدا کند.
بیل! آیا تاکنون به یک پیغام گردشی و حرکتی برای اعلام فعالیت سیستم اندیشیده اید؟ این پیغام می تواند شبیه این باشد: «سند Word بسته می شود»، «فایل Traffic.xls از برنامه Excel ذخیره می شود» و…

۳٫ حتی هنگامی که می خواهید به من اطلاع دهید، این کار صورت نمی گیرد!
هنگامی که سیستم من کُند می شود و به موقعیت قفل شدن نزدیک می شود، من معمولاً از Ctrl+Alt+Del برای دسترسی به جعبه کنترل و منوی Taskbar استفاده می کنم. متاسفانه، وقتی که من در این مواقع روی منوی Taskbar کلیک می کنم، شانس من برای دسترسی به این منو ۵۰-۵۰ است، در حالیکه این شانس باید در هر شرایطی ۱۰۰ درصد باشد.

۴٫ اطلاعات داده شده همیشه مفید نیستند

وقتی که مدیریت Taskbar ظاهر می شود و من سعی می کنم تا ببینم که چه برنامه ای باعث کندی سیستم شده است، همواره Word، Outlook و IE را به عنوان برنامه هایی که زیاد از منابع سیستمی استفاده میکنند را نشان می دهد. اما من نمی توانم اجرای این برنامه ها را متوقف کنم، چرا که من به شدت از آنها استفاده می کنم. اما اگر آنها را متوقف نکنم، هم گیر می افتم. پس آمدن به جعبه کنترل Taskbar نیز نتیجه ای را در بر نداشته است!

۵٫ بعضی اوقات فایل هایم خورده می شوند!
سیستم IBM T40 من براساس تکنولوژی بی سیم ساخته شده است و من مرتباً آنرا با خود حمل می کنم تا به ملاقات هایم بپردازم. اما من همه برنامه هایم را نمی بندم و همانطور که گفتم روی سیستم حدود ۶ فایل Word باز است. در هر بار انتقال از حالت شبکه بی سیم به شبکه سیم کشی شده، هنوز همه فایلهای Word روی Desktop هستند. البته من در بین دفتر کار تا اتاق ملاقات هیچ فایلی را ذخیره نمی کنم. اما متاسفانه با این کار فایلهای زیادی را از دست می دهم. البته اگر قبل از انتقال و تبدیل فایلها را ذخیره کنم، فایلها از دست نخواهند رفت.

۶٫ Word می تواند Outlook را پائین بکشد!
Outlook یک ایستگاه مناسب جمع آوری e-mail است که از برخی تابعهای سودمند Word بهره می گیرد. من از Word برای ویرایش کردن e-mailهایم استفاده می کنم و هنگامی که Word دچار مشکل می شود، به این معناست که کل سیستم نامه های الکترونیکی من دچار مشکل شده اند. آقای بیل! آیا راهی وجود دارد که برنامه Word بدون اینکه بر Outlook تاثیر بگذارد، دچار مشکل شود؟ یا شاید هم زمان آن رسیده باشد که قسمت ویرایشگر متنی Outlook بهبود یابد تا از برنامه Word بطور کامل جدا شود.

۷٫ برچسبهای هوشمند (Smart Tags) لعنتی!
من از برچسبهای هوشمند متنفرم! آنها در بالای اسناد من ظاهر می شوند و پیشنهادهای غیرسودمندی ارائه می دهند. و حتی در برخی موارد جلوی دیدن متنی را که می خواهم ببینم، می گیرند. و بدتر آنکه برای اولین باری که ظاهر می شوند، نمی توانم آنها را حذف کنم. البته شما از کار انداختن آنها را آسان نموده اید ـ متشکرّم!ـ ولی چرا از چنین ابزارهای آزاردهنده و غیرمفید در محلهای دست اول استفاده می کنید؟

۸٫ پیغامهای بیهوده!
یک روز که با سیستمم آهسته تر از یک کودک به سمت دندانپزشکی در حرکت بودم، پیغامی ظاهر شد و به من خبر داد که دیسک سختم نزدیک پر شدن است. این پیغام خیلی برایم تکان دهنده بود. آخرین باری که دقت کرده بودم، حداقل نیمی از هارد ۸۰ گیگا بایتی سیستم من خالی بود. روی درایو راست کلیک کردم و همانطور که حدس زده بودم، تقریباً نصف هاردم خالی بود. پس معنی این پیغام چه بود؟ آیا جز این است که این یک پیغام بیهوده بوده است؟!
آیا شما تاکنون، هنگامی که خواستید تا برنامه ای را ببندید با کادر محاوره ای “End Now” برخورد کرده اید؟ به نظر من فقط در ۳۰ درصد از مواقع این کادر واقعاً عمل می کند! من معمولاً مجبورم که چند بار به پنجره Taskbar مراجعه کنم و کلید End Now را فشار دهم تا اینکه آن برنامه بالاخره پس از سه چهار بار متوقف شود.
وقتی که خطاهایی در سیستم رخ می دهد و ویندوز می خواهد که این خطاها را به شرکت Microsoft گزارش دهد، من معمولاً این اجازه را نمی دهم. اوائل همیشه اجازه می دادم، اما هیچوقت هیچ پاسخی برای حل مشکلم دریافت نکرده ام، پس این کار چه فایده ای دارد؟

۹٫ Windows /Word/ IE کامپیوتر را از آشغال پر می کنند!
اخیراً سیستم من تا اندازه غیرقابل استفاده ای کند شد، و نحوه عملکرد آن مانند سیستمی شد که فضای خالی آن بسیار کم شده باشد یا اصلاً فضای خالی نداشته باشد. راست کلیک کردن روی درایو به من نشان داد که هنوز فضا خالی زیادی روی سیستم باقی است، اما من فکر کردم که شاید خالی کردن مقداری از هارد بتواند وضعیت سیستم را بهبود ببخشد. من روی درایو C راست کلیک کردم و گزینه “Disk Cleanup” را انتخاب کردم. کادری ظاهر شد که به من گفت که سیستم در حال چک شدن است تا معوم شود که چه فایلهایی می توانند پاک شوند. در انتها به من گزارش داده شد که روی این درایو ۱۲۶ مگابایت فایلهای موقتی اینترنت (Temporary Internet Files)، ۳۶۷ مگابایت فایلهای موقتی سیستم، ۴ گیگا بایت فایلهای قدیمی فشرده شده و ۵/۲ گیگا بایت فایلهای آف لاین (Offline) وجود دارد. و پیشنهاد کرد که همه فایلهای موقتی از روی هارد پاک شوند. اما در بین فایلهای Offline نسخه های پشتیبان اسناد من هم وجود داشتند (من هر روز فایلهای سیستم خود را با شبکه هماهنگ می کنم) که برای من بسیار مهم بودند، من بسیار متعجب شده بودم که چرا ویندوز این موضوع را نمی داند! البته من در انتخاب گزینه ها اختیار داشتم. اما چرا این همه فایل اضافی در سیستمم وجود داشت؟ چرا باید همه چیز در سیستم ذخیره شوند؟ به نظر می رسد که این عمل فقط باعث درهم ریختگی سیستم می شود.

۱۰٫ هوشمندتر شوید!
Outlook، Word، IE و Windows همه محصولاتی بزرگ و پیچیده هستند. من می دانم که ویندوز کارهای بسیار دشواری را برای پشتیبانی کردن از هزاران نرم افزار و سخت افزارهای مختلف انجام می دهد. اما شما در هشت سال گذشته یا بیشتر برای آسان نمودن کارهای آن زحمات بسیاری کشیده اید، اما با این همه شرکت شما تنها مسئولیت انجام درست عملیاتهای نرم افزارهای خودش را می پذیرد و به بقیه نرم افزارها توجهی ندارد و آنها خودشان بایستی خود را سازگار کنند. آیا زمان آن فرا نرسیده است که Windows، Outlook، Word، و IE هوشمندتر شوند؟ شما می توانید این کار را انجام دهید.
شما قدرت آنرا دارید که کامپیوترهای رومیزی و همراه قدرتمندی را برایمان به ارمغان آورید که روشن تر، سبک تر، سریعتر و بدون مشکل تر عمل کنند.

آقای بیل! از توجه شما متشکّرم. سال ۲۰۰۵ خوبی داشته باشی! سلام مرا به ملیندا و بچه ها برسان!

با بهترین آرزوها
لنس

منبع: PC Magazine

این ترجمه در سایت خبری ITIran نیز منتشر شده است

گزارش کنفرانس وبلاگ نویسی در هاروارد

در عصر اینترنت
وبلاگ نویسان با روزنامه نگاران رقابت میکنند

نویسنده: جنی اتیه (Jenny Attiyeh)
مترجم: صادق جم

الکس جونز (Alex Jones) مدیر مرکز شارن استین (Shorenstein) و مسئول چند بخش از کنفرانس گفت: «من فکر می کنم وبلاگ نویسان می توانند پاسخگویی و شفافیت روزنامه نگاران را تکمیل کنند. به نظر من روزنامه نگاران باید ببینند که چگونه می توانند از آنها در تصمیماتشان بهره گیرند و برای خود روشن کنند که چرا باید وبلاگ داشته باشند.»

«وبلاگ نویسی در مقابله با روزنامه نگاری برتر است» این جمله را جی راسن (Jay Rosen) منتقد و وبلاگ نویس مشهور در افتتاحیه کنفرانس «وبلاگ نویسی، روزنامه نگاری و اعتبار» که ۲۱ و ۲۲ ژانویه در دانشگاه هاروارد برگزار شد، عنوان کرد. گرچه این جمله خیلی زود گفته شد و شاید جای آن در افتتاحیه نبود اما بی باکانه و شجاعانه زده شد.

جیل آبرامسون (Jill Abramson)، سردبیر نیویورک تایمز درباره رابطه وبلاگ نویسان به عنوان شخصی نگاران انقلابی دنیای اینترنت و روزنامه نگاران حرفه ای گفت: «من معتقدم که آنها در امتداد هم قرار دارند.» به عقیده او، هنگامی که رسانه هایی از قبیل رادیو و تلویزیون و روزنامه در محاصره باشند، رسانه های مستقلی همچون وبلاگها میتوانند رسالت آنها را برعهده بگیرند.

این کنفرانس توسط مرکز اینترنت و جامعه برکمن (Berkman) وابسته به مدرسه حقوق هاروارد، مرکز شارن استین (Shorenstein) در مدرسه دولتی کندی (Kennedy) و انجمن برنامه دانان آمریکا در زمانی مناسب برگزار گردید. در این کنفرانس کارشناسان رسانه، دانشگاهیان، مدیران شرکتهای اینترنتی، روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان شرکت داشتند و مکان مناسبی برای رویاروی قرار گرفتن رسانه های مدرن و سنتی بود.

در تصویر فوق شرکت کنندگان کنفرانس در کنار لپ تاپهایی که به سیمهای بیشماری متصل شده اند دیده می شوند که به سخنان جودیس دوناس (Judith Donath) از لابراتوار رسانه M.I.T درباره تاثیرگذاری رفتارهای اجتماعی آن لاین بر بازار مصرف گوش می دهند.

راسن، که ریاست دانشکده روزنامه نگاری دانشگاه نیویورک را بر عهده دارد، در ادامه سخنانش گفت: «شما رئیس همیشگی نیستید، آنچه که شما می گوئید قانون نیست. شرایط بیانگر یک موقعیت بحرانی برای روزنامه نگاران می باشد.»

الکس جونز (Alex Jones) مدیر مرکز شارن استین (Shorenstein) و مسئول چند بخش از کنفرانس گفت: «من فکر می کنم وبلاگ نویسان می توانند پاسخگویی و شفافیت روزنامه نگاران را تکمیل کنند. به نظر من روزنامه نگاران باید ببینند که چگونه می توانند از آنها در تصمیماتشان بهره گیرند و برای خود روشن کنند که چرا باید وبلاگ داشته باشند.»

آبرامسون در طی آنتراکت کنفرانس در مصاحبه ای گفت: «در حرفه روزنامه نگاری مشکلات فرعی بسیاری برای اثبات شایستگی های روزنامه نگاران وجود دارد. خودِ من هنگامی که با مشکل جیسون بلیر (Jayson Blair) مواجه بودم دوران سختی را در تایمز گذراندم.»

وبلاگ نویسی بصورت توانی در حال گسترش است. طبق آمار سالانه «مردم آمریکا و اینترنت» خوانندگان وبلاگها در سال گذشته ۵۸ درصد رشد داشته اند. و ۲۷ درصد از جوانانی که از اینترنت استفاده می کنند به وبلاگها گرایش پیدا نموده اند. اما رسانه های سنتی در جذب مخاطب از قبل کندتر شده اند.

وبلاگها با جرأت بیشتری می توانند در جاهایی قدم بگذارند که رسانه های سنتی از آن می هراسند. «خط قدرت» (Powerline) یک وبلاگ محافظه کارانه، یکی از اولین وبلاگهایی بود که موضوع سربازی جرج دبلیو بوش را مطرح نمود. اخیراً نیز وبلاگ نویسان بدون اغراق آنچه را که از واقعه سونامی در آسیا می دیدند، منتشر می نمودند.

با چنین رکوردهایی، بعید به نظر نمی رسد که بزودی وبلاگ نویسان خواستار توجهی بیشتر و قوانینی منظم تر باشند. اِسان زوکرمن (Ethan Zuckerman)، یک وبلاگ نویس و رئیس مرکز برکمن (Berkman) چنین می گوید: «من فکر می کنم که در طی دو سال گذشته در بین وبلاگ نویسان این طرز فکر گسترش یافته است که ما هر روز مهمتر می شویم و اکنون به عنوان یکی از رسانه های مهم بحساب می آئیم و به ناچار روزنامه نگاران بایستی به ما احترام نمایند و نگاه مخصوصی به ما داشته باشند.»

گرچه وبلاگ نویسان می خواهند که توسط روزنامه نگاران به رسمیت شناخته شوند و اهمیت بیشتری داده شوند، اما اکثر آنها نمی خواهند که مانند آنها باشند. در حقیقت بی طرفی و واقع بینی دو بال اصلی وبلاگ نویسان است. وبلاگ نویسان بخاطر در نظر گرفتن موقعیتها، یا توانایی نوشتن مطالب نغز نیست که شهرت یافته اند، بلکه شهرتشان بخاطر صدایشان است که یک منبع قابل اعتماد و فوری بحساب می آید.

دِیو وینِر (Dave Winer) یکی از نخستین وبلاگ نویسان که وبلاگش «خبرهای دست اول» (Scripting News) نام دارد، می گوید: «ما آرمانگرا هستیم. اگر می خواهید به عمق موضوع پی ببرید، باید بگویم که ما همچون «آقای اسمیت به واشنگتن می رود» هستیم! ما شور زیادی برای انتشار خبرها داریم.» البته اینکه وبلاگ نویسان با این شور چه می کنند، خود جای بحث دارد.

حسین درخشان، یکی از وبلاگ نویسان ایرانی که از طریق IRC (ایستگاه واسط اینترنتی ـ چت) در کنفرانس شرکت کرده بود، می نویسد: «روزنامه نگاران دنبال گزارش کردند، ولی وبلاگ نویسان در پی عمل کردن. وبلاگها دارند وعده های قدیمی اینترنت را درباره تغییر دادن ]وضعیت موجود[ عملی می کنند.» در حقیقت آنها روزنامه نگاران را به سرچشمه وجودی شان رسانده اند.

اما دنیای وبلاگها دارای مشکل اعتبار سنجی است. برای مثال، آیا یک تازه کار می داند که کدام سایت صادق است و کدامیک از مطالب تفرقه انگیز و دروغین انباشته شده است؟ آیا وبلاگ نویسان ناشناس و مجهول الهویه بایستی مورد بی احترامی و کم توجهی قرار گیرند یا اینکه بایستی مجاز شمرده شوند؟ آیا وبلاگ نویسان بایستی در موضوعاتی که به آن می پردازند به مسایل مالی نیز توجه داشته باشند یا از آن دوری کنند؟ حضور بی قید و شرط حدود ۸ میلیون وبلاگ با ایده های شخصی ـ که در حدود ۱۰۰ تای آنها خوانندگان زیادی دارند ـ نیز جای بحث دارد.

جودیس دوناس (Judith Donath) یکی از استاد یاران مرکز رسانه ای M.I.T در سخنرانی اش در کنفرانس گفت: «با توجه به حجم زیاد سیستم های آن لاین، تشخیص اینکه کدامیک از غیرقابل قبول هستند و کدامیک باور کردنی می باشند، دشوار است.» دیوید سایفری (David Sifry) موسس تکنورِیتی (Technorati)، یک موتور جستجوی عمومی دنیای وبلاگها، در ادامه سخنان دوناس می گوید: «گمنام بودن نویسنده و نداشتن مسئولیت در برابر مطالب گفته شده، باعث می شود که هر کسی بتواند، هر چیزی که می خواهد، بگوید.»

وبلاگ نویسان در مقابل قبول یک سری قوانین و داشتن رهنمودها و باید و نبایدها مقاومت می کردند، و در کنفرانس نیز کوشش بسیار کمی برای تاسیس نوعی پلیس در وبلاگ شهر صورت گرفت. جو تریپی (Joe Trippi) از شرکت تریپی و شرکاء و مدیر سابق هاوارد دین (Howard Dean) گفت: «فرهنگ اینترنت بطور عمومی ضد استقرار و همچنین ضد قدرت می باشد.»

در حقیقت رسانه های سنتی تلاش می کنند تا امواج دنیای وبلاگ را در اختیار بگیرند، و تلاش می کنند که آنها را در خانه محبوس کنند تا کنترل شان آسانتر باشد. ریک کاپلن (Rick Kaplan) رئیس یک شبکه کابلی در کنفرانس عنوان کرد: «در شبکه MSNBC ما هیچ برنامه ای نداریم که وبلاگی به آن منصوب نباشد.» به همین ترتیب آبرامسون نیز توضیح داد که وی به وبلاگها به عنوان پرورش دهنده استعدادهای جدید می نگرد، او می گوید: «به همین دلیل است که من حتی ضعیف ترین وبلاگها را نیز دوست دارم.»

طبق گفته دیوید وینبرگر (David Weinberger)، نویسنده و مفسر، و همچنین یکی از شرکاء مرکز برکمن، رسانه های سنتی در تلاش شان برای تصرف دنیای وبلاگ، موضوع اصلی را فراموش کرده اند. او در مصاحبه ای، بعد از اتمام کنفرانس گفت: «کارشناسان رسانه وبلاگها را به عنوان یکی از رسانه های معتبر می پذیرند.»

در انتهای این گزارش به سخن وینبرگر که می تواند سخن اکثر وبلاگ نویسان کنفرانس باشد اشاره می کنیم، که گفت: «در اینجا کسی نیست ـ حداقل اکثراً اینطور نیستند ـ که بگوید وبلاگ نویسان نویسندگانی فریبکار و دروغگو هستند. گرچه شاید وبلاگها کاملاً تکان دهنده نباشند، اما بدون شک شگفت انگیزند.»

این ترجمه در سایت خبری ITIran نیز منتشر شده است

دانشگاهها درسهایشان را روی وبلاگها ارائه میکنند

وبلاگها بصورت فزاینده ای توسط دانشگاهیان و دانشجویان مورد استفاده قرار میگیرد.

تا چند ماه پیش، بیشتر به وبلاگها یا بلاگها به عنوان یک رسانه تجاری یا سیاسی نگاه می شد. هر چند که بسیاری از دانشگاهیان هم بلاگ نوشتهای «سلم پکس» بلاگر معروف بغدادی را که درباره جنگ عراق می نوشت را دنبال می نمودند. امروزه این تکنولوژی منابع بسیاری از خبرها را به دانشگاهها می آورد و کاملاً وارد زندگی دانشگاهیان شده است.

بلاگها به ادارات، کارمندان و دانشجویان آزادی بیان می دهد تا یک مجله و یا حتی روزنامه درخور شأن داشته باشند. کارشناسان وبلاگ می گویند که تکنولوژی برای دانشجویان دستیابی آسان به وب را فراهم نموده است و بحثهای خارج از کلاس آنان را بهبود بخشیده است.

ذخیره کردن عقاید

خانم استر مک کالوم استوارت (Esther Maccallum Stewart) استاد تاریخ سوسکس (Sussex) یکی از اولین بلاگ نویسان انگلیسی است که از این تکنولوژی برای تدریس و توزیع نمودن تحقیقات بهره برده است.

او درباره فرهنگ عمومی در دوران جنگ جهانی اول تحقیق می کند و در همین زمینه وبلاگی را باز نموده است که هرگاه به مطالب جدیدی میرسد عقایدش را در آن می آورد که البته این نوشته ها بیشتر جنبه دانشگاهی دارند.

دانشجویان او هم به این وبلاگ به عنوان مکانی برای دسترسی به منابع تحقیق و اطلاعات نگاه میکنند.

این وبلاگ روی سِروِر دانشگاه جای گرفته است و او میتواند سوالاتی را که دانشجویانش مطرح میکنند در آن ببیند و پاسخ آنها را برای همه اعضای گروه بفرستد.

او میگوید: «من دریافته ام که به کمک وبلاگ می توانم از جاهای مختلفی به کارم بپردازم، حتی در جاهایی که دستگاه یا دیسکهایم با من نیستند. به نظر من وبلاگ مکانی است برای ذخیره کردن عقاید، ارتباطات و منابع تحقیقی.» او می افزاید:«من کاملاً عقیده دارم که که همه اطلاعات بایستی روی اینترنت قرار گیرند. من فکر میکنم که دانشگاه ها می توانند خیلی نزدیکتر از این با هم باشند. آنها بایستی به جمع آوری دانشها بپردازند»

به همین دلیل هم است که دانشگاه وارویک (Warwick) به کارمندان و دانشجویان خود فضای رایگان می دهد تا برای خودشان وبلاگ بسازند.

پروژه بلاگها در دانشگاه که از ماه سپتامبر گذشته شروع شد در نوع خودش بسیار بی نظیر است. در این مدت تعداد کاربران آن ۲۶۰۰ نفر میباشد که این نسبت به سایر پروژه های مشابه بسیار بزرگ بحساب می آید.

در حقیقت وارویک نخواست که در چهار دیواری خودش بماند و خواست که خودش را از طریق وب به جهان بنمایاند.

جان دال (John Dale) رئیس سرویس IT دانشگاه میگوید که هدف دانشگاه این است که فرصتهای شخصی دانشجویان را افزایش دهد و معتقد است که وبلاگ یکی از ابزارهایی است که به انجام رسیدن این هدف کمک خواهد میکند.

آقای دال می گوید: «ما معتقدیم که وبلاگ میتواند فرصتهای جدیدی را برای کارمندان و دانشجویان بوجود آورد. این ابزار به دانشجویان امکان میدهد تا بصورت گروهی روی پروژه ها کارکنند.»

چنین وبلاگهایی در مدرسه تجارت وارویک وجود دارد و دانشگاه امیدوار است که کارمندان نیز از این تکنولوژی برای انجام پروژه های گروهی استفاده کنند.

در وبلاگهای دانشگاه تفاوت فاحشی بین وبلاگهای دانشجویی و اساتید وجود ندارد. برخی از دانشجویان از وبلاگهایشان برای ارتباطات درسی استفاده میکنند و برخی از اساتید نیز درسها را برای آنها می فرستند.

رویا حکمت پناه (Roya Hekmatpanah) یکی از دانشجویان سیاست بین المللی اقتصاد هر هفته وبلاگش را به روز میکند و از آن برای فرستادن پیام به دوستانش و به اشتراک گذاشتن تصاویر با دوستان و آشنایانش استفاده میکند.

سوء استفاده

اما رابرت اُتول (Robert O’Toole) دانشجوی دکترای فلسفه، از وبلاگش هم برای اهداف دانشگاهی و هم برای اهداف شخصی استفاده میکند. مطالب او شامل موضوعاتی چون خلاقیت در تکنولوژی، تشریح فلسفه و جزئیات سفر اخیرش به بوتس وانا (Botswana) است. او میگوید که از دور و نزدیک پیامهایی را در وبلاگش دریافت میکند.

او میگوید: «تصمیم گرفته ام که موضوع پایان نامه ام وبلاگ باشد.» او می افزاید: «وبلاگ مرا قادر ساخته است که در بحثهای دانشگاهی خارج از انگلستان هم شرکت کنم و دانش خارجی ها را جمع آوری نمایم. وبلاگ جایی است که من میتوانم هر روز بصورت منصفانه درباره وقایعی که اتفاق افتاده است، بنویسم.»

با اینکه وارویک به موفقیتهایی دست یافته است اما هنوز این پروژه دوران کودکی اش را پشت سر میگذارد. کارشناسان عقیده دارند که برقراری توازن بین فرصتهای مثبت و منفی که این تکنولوژی می آورد مشکل است. آنها پیشنهاد میکنند که دانشگاه بایستی با سوء استفاده هایی که از این تکنولوژی میشود برخورد کنند.

دیوید ساپل (David Supple) مدیر راهبردی وب در دانشگاه بیرمنگهام (Birmingham) میگوید: «همانگونه که وبلاگها بعنوان ابزاری قدرتمند برای جمع آوری اطلاعات، سودهای مهمی برای دانشگاهیان به همراه می آورد اما طبیعت غیرساختمند آن باعث بروز مشکلات متعددی هم میشود.» او هشدار می دهد که «دانشگاهها بایستی هوشیار باشند. در این نوع تکنولوژی آزادی مطلق وجود دارد که میتواند وسوسه کننده باشد.»

شولا آدنکان (Shola Adenekan)
منبع: BBC