آی آدمها! لطفاً دست از جنگ بشوئید

همزمان با آغاز المپیک ۲۰۰۸ پکن که قرار است مظهر صلح و دوستی بشریت باشد، جنگ روسیه و گرجستان نیز کلید خورد!

همانطور که قبلاً هم گفته بودم، جنگ از نظر من ابتدایی ترین راه حلی است که می توان برای حل یک مسئله پیدا کرد. کشتن انسانهای دیگر و خراب کردن آبادی ها برای رسیدن به مقاصد جاه طلبانه زیر لوای دروغین دفاع از آزادی کار بسیار زننده ای است که جز جنایت نمی توان نامیدش.

به عنوان یک بشر واقعاً شرمنده ام از اینکه برخی از هم نوعانم بدون مدارا همدیگر را می کشند. فکر نمی کنم در قرن حاضر مشکلی وجود داشته باشد که نتوانش با گفتگو برطرف نمود. پس هر کجای دنیا که هستید به عنوان یک انسان خواهش میکنم دست از جنگ بردارید…

المپیک ۲۰۰۸ پکن

در دنیای پر از جنگ و جدال ما، المپیک طعمی دیگر دارد. طعمی از جنس صلح و دوستی، طراوت و شادابی، صفا و صمیمیت.

البته متاسفانه هستند هنوز کسانی که فضای پاک المپیک را هم آلوده می کنند. هنوز کشورهایی هستند که در بازی های المپیک برای هم خط و نشان می کشند و از در کنار هم بودن بیزارند!

کاش روزی برسد که المپیک مان پاک و هر روزمان المپیکی باشد…

با جنگ مخالفم

معمولاً افراد ضعیف النفسی که بعد از تلاشهای مستمر از پس حل کردن مسئله ای بر نمی آیند، تلاش می کنند تا صورت مسئله را پاک کنند! این مشکل نه تنها در مسائل شخصی نمود دارد که در سطح وسیعی چون جامعه بین المللی نیز بارها اتفاق می افتد. یکی از نمونه های بارز آن هم انتخاب گزینه نظامی برای به اصطلاح از بین بردن مشکلات جهان، و در واقع غالب کردن تفکر خود است.

جنگ از نظر من نوعی پاک کردن صورت مسئله است. ابتدایی ترین و ناکارآمدترین راه حلی که میتوان برای حل یک معضل پیشنهاد داد! این راه حل اغلب از سوی افرادی که قدرت پیش بردن کارها از مسیر درست را ندارند، مطرح می گردد.

در روزهای اخیر شاهد آن هستیم که آمریکا و اسرائیل و برخی دیگر از متحدانشان که از پس حل کردن مشکلاتشان با ایران بر نیامده اند، مدام تهدید می کنند که گزینه نظامی را برای حل کردن مسئله انتخاب خواهند نمود. از سوی دیگر حکومت ایران نیز، در پاسخ به این تهدیدات، ضمن انتخاب روشی مشابه، شروع به رجزخوانی نموده و از این تهدیدات به نوعی استقبال کرده است!

اصلاً برایم مهم نیست که حاکمان ایران و یا آمریکا و اسرائیل چه می خواهند! چرا که هر دو طرف تنها نماینده گروه اندکی از جامعه شان هستند که به چیزی جز زر و زور تعلق ندارند. اما آنچه که این بار مرا به نوشتن این سطور واداشته است، خطری است که کشور عزیزمان ایران را تهدید می کند.

ایران کشوری است متمدن که زادگاه بسیاری از تمدن های امروزی بوده است. ایران مهد مردمی دانا و صاحبنظر است که در طول تاریخ همواره با ظلم و استبداد و استعمار مبارزه کرده اند و همیشه کوشیده اند تا وضعیت خود را بهبود ببخشند. هرچند که شاید به دلایل استراتژیکی، همیشه مورد طمع زورگویان داخلی و خارجی قرار گرفته اند و به همین دلیل هم در جایگاه واقعی خویش قرار نگرفته اند. اما با این حال مردمش در طول دست و پنجه نرم کردن با همه مشکلات سالهای پیش، تجارب زیادی اندوخته اند، و مستحکمتر و قویتر شده اند.

روند روئیدن دانه مردم ایران، از زیر صخره ای عظیم و سخت، با اینکه کند است، اما طبیعی است. اینکه امروز زورگویان و فرصت طلبان داخلی و خارجی می خواهند تا با عنوان تسریع کردن این رویش، صخره را منفجر کنند، نه تنها مطلوب نیست که نتیجه ای کاملاً معکوس دربرخواهد داشت. و شاید کلاً موجب نابود شدن ساقه نازکی شود که هنوز زیر خاک آرمیده است.

امروز نه آمریکا و اسرائیل توانایی حذف کامل حکومت ایران را دارند، و نه ایران توانایی مقابله قدرتمند در برابر حملات نظامی آنها را دارد. لذا نتیجه حرکت احمقانه جنگ، تنها کشته شدن بسیاری دیگر از جوانان و از بین رفتن بسیاری از آبادی هایی است که به کندی و با مشقت های فراوان بنا شده اند.

بنابراین با شدّت و حدّت هرچه تمامتر مخالفت خودم را با هرگونه عملی که موجب تجاوز نظامی به ایران و هر کشور دیگری گردد، اعلام می دارم و شما را نیز به پیوستن به این حرکت دعوت می نمائم.