P.S I Love You

اون بیرون پر از عشقه! و هیچکدوم ما نمی تونیم بدون اون بمیریم!

اما گاهی وقتها تنهایی باید بار عشق را کشید. کاری که Holly (با بازی Hilary Swank) بعد از مردن Gerry (با بازی Gerard Butler) مجبور به انجامش شد.

با اینکه بازیگر اصلی فیلم P.S. I Love You هالی بود، اما به نظر من قهرمان اصلی داستان جری هست! چون اوست که با بقیه فرق دارد.

جری که به دلیل تومور در جوانی درگذشت، و عشقش را در این دنیا تنها گذاشت، قبل از مرگ، به گونه ای برنامه ریزی نمود تا فراقش زندگی عزیزترینش را به جنون نکشاند. او یکسال پس از مرگ نیز دوش به دوش همسرش زندگی کرد و او را قدم به قدم همراهی نمود. کاری که جز از عشق بر نمی آید.

در این فیلم علاوه بر عشق، جدایی و فراق نیز به زیبایی به تصویر کشیده شده است. احساسی که واقعاً از آن متنفرم. در و دیوار خانه ای که تا دیروز با هم بودن را میزبان بود، در تنهایی غیر قابل تحمّل است.

به هر حال فیلم دراماتیک زیبایی بود. البته نسخه ای که من داشتم، ترجمه زیرنویسش خیلی مزخرف بود! اما تاثیری که باید می گذاشت را گذاشت!

فعلاً فقط خودمم

این روزها خیلی کلافه‌ام. به هم ریخته‌ام. اونقدر دلم گرفته که جز گریه کردن راهی ندارم. نه فریادرسی که کسِ بی‌کسیم باشه، نه هم نفسی که محرم تنهاییم بشه. خدا هم دیگه به فریاد دلم نمی‌رسه!
تنها و غریب یه گوشه می‌شینم و هی اشک می‌ریزم، هی آه می‌کشم! خودم می‌مونم و باران اشک! و اینجاست که معنی واقعی «تنهایی» رو حس می‌کنم.
به همین خاطر اینجا سوت و کور مونده! چون فعلآً خودم هم برام مهم نیستم، چه برسه به کودکانی که تو لبنان کشته میشن، یا نقض حقوق بشر در ایران و یا…!
فعلاً خودمم و یه دنیا غم که رو کولمه! نمی‌دونم هم که چقدر دیگه می‌تونم زیر فشارش تاب بیارم…