با اینکه دوست ندارم در بلاگ‌نوشت، مطالب کپی پیستی منتشر کنم، اما نتونستم جلوی خودم رو برای بازنشر داستان کوتاه “متشکرم” از آنتوان چخوف بگیرم.

احساس می‌کنم این روزها، ما ایرانی‌ها، خیلی شبیه به «یولیا واسیلی اونا» شده‌ایم! اون‌قدر که دیگه حتی حالمون از خودمون هم بهم می‌خوره!

همین چند روز پیش، پرستار بچه‌‌‌هایم را به اتاقم دعوت کردم تا با او تسویه حساب کنم.

به او گفتم، بنشینید : می‌‌‌‌دانم که دست و بالتان خالی است امّا رودربایستی دارید و آن را به زبان نمی‌‌‌آورید. ببینید، ما توافق کردیم که ماهی سی‌‌‌روبل به شما بدهم این طور نیست؟

- چهل روبل.

- نه من یادداشت کرده‌‌‌‌ام، من همیشه به پرستار بچه‌‌هایم سی روبل می‌‌‌دهم. حالا به من توجه کنید.

شما دو ماه برای من کار کردید.

- دو ماه و پنج روز

- دقیقاً دو ماه، من یادداشت کرده‌‌‌ام. که می‌‌شود شصت روبل. البته باید نُه تا یکشنبه از آن کسر کرد. همان طور که می‌‌‌‌‌دانید یکشنبه‌‌‌ها مواظب “کولیا” نبودید و برای قدم زدن بیرون می‌‌رفتید. سه تعطیلی . . .

“یولیا واسیلی ‌‌‌‌اونا” از خجالت سرخ شده بود و داشت با چین‌‌های لباسش بازی می‌‌‌کرد ولی صدایش درنمی‌‌‌آمد.

- سه تعطیلی، پس ما دوازده روبل را می‌‌‌گذاریم کنار. “کولیا” چهار روز مریض بود آن روزها از او مراقبت نکردید و فقط مواظب “وانیا” بودید فقط “وانیا” و دیگر این که سه روز هم شما دندان درد داشتید و همسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از بچه‌‌‌ها باشید.

دوازده و هفت می‌‌شود نوزده. تفریق کنید. آن مرخصی‌‌‌ها ؛ آهان، چهل و یک‌ ‌روبل، درسته؟

چشم چپ “یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا” قرمز و پر از اشک شده بود. چانه‌‌‌اش می‌‌لرزید. شروع کرد به سرفه کردن‌‌‌‌های عصبی. دماغش را پاک کرد و چیزی نگفت.

- و بعد، نزدیک سال نو شما یک فنجان و نعلبکی شکستید. دو روبل کسر کنید .

فنجان قدیمی‌‌‌تر از این حرف‌‌‌ها بود، ارثیه بود، امّا کاری به این موضوع نداریم. قرار است به همه حساب‌‌‌‌ها رسیدگی کنیم.

موارد دیگر: بخاطر بی‌‌‌‌مبالاتی شما “کولیا” از یک درخت بالا رفت و کتش را پاره کرد. ۱۰ تا کسر کنید. همچنین بی‌‌‌‌توجهیتان باعث شد که کلفت خانه با کفش‌‌‌های “وانیا” فرار کند شما می‌‌بایست چشم‌‌هایتان را خوب باز می‌‌‌‌کردید. برای این کار مواجب خوبی می‌‌‌گیرید. پس پنج تا دیگر کم می‌‌کنیم.

در دهم ژانویه ۱۰ روبل از من گرفتید…

” یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌‌اِونا” نجواکنان گفت: من نگرفتم.

- امّا من یادداشت کرده‌‌‌ام .

- خیلی خوب شما، شاید؟

- از چهل ویک بیست و هفت تا برداریم، چهارده تا باقی می‌‌‌ماند.

چشم‌‌‌هایش پر از اشک شده بود و بینی ظریف و زیبایش از عرق می‌‌‌درخشید. طفلک بیچاره !

- من فقط مقدار کمی گرفتم . در حالی که صدایش می‌‌‌لرزید ادامه داد: من تنها سه روبل از همسرتان پول گرفتم . . . ! نه بیشتر.

- دیدی حالا چطور شد؟ من اصلاً آن را از قلم انداخته بودم. سه تا از چهارده تا به کنار، می‌‌‌کنه به عبارتی یازده تا، این هم پول شما سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا . . . یکی و یکی.

یازده روبل به او دادم با انگشتان لرزان آنرا گرفت و توی جیبش ریخت .

به آهستگی گفت: متشکّرم!

جا خوردم، در حالی که سخت عصبانی شده بودم شروع کردم به قدم زدن در طول و عرض اتاق.

پرسیدم: چرا گفتی متشکرم؟

- به خاطر پول.

- یعنی تو متوجه نشدی دارم سرت کلاه می‌‌گذارم؟ دارم پولت را می‌‌‌خورم؟ تنها چیزی می‌‌‌توانی بگویی این است که متشکّرم؟

- در جاهای دیگر همین مقدار هم ندادند.

- آن‌‌ها به شما چیزی ندادند! خیلی خوب، تعجب هم ندارد. من داشتم به شما حقه می‌‌زدم، یک حقه‌‌‌ی کثیف حالا من به شما هشتاد روبل می‌‌‌‌دهم. همشان این جا توی پاکت برای شما مرتب چیده شده.

ممکن است کسی این قدر نادان باشد؟ چرا اعتراض نکردید؟ چرا صدایتان در نیامد؟

ممکن است کسی توی دنیا این قدر ضعیف باشد؟

لبخند تلخی به من زد که یعنی بله، ممکن است.

بخاطر بازی بی‌‌رحمانه‌‌‌ای که با او کردم عذر خواستم و هشتاد روبلی را که برایش خیلی غیرمنتظره بود پرداختم.

برای بار دوّم چند مرتبه مثل همیشه با ترس، گفت: متشکرم!

پس از رفتنش مبهوت ماندم و با خود فکر کردم:

در چنین دنیایی چقدر راحت می‌‌شود زورگو بود…

مطالب مشابه:

• دیکتاتوری پنهان
• اسکار در جایی که ما زندگی می‌کنیم…
• تصویر یک نسل در تن گلشیفته
• جهان زشت ما !
• افکارسنجی‌: آزادی در اینترنت

ای آفریننده‌ی من! قسم‌َت می‌دهم به آغاز سالی جدید، قسم‌َ‌ت می‌دهم به سبز شدن دوباره‌ی طبیعت، به آمدن مجدد بهار، به گرم شدن زمین، که دلِ من و دلِ همه‌ی آن‌هایی که دوست می‌دارم را نو کنی، سبز کنی و گرما بخشی.

پروردگارا! از تو می‌خواهم تا در این نوروز، وجودم را از عشق لبریز کنی و دوست‌داشتن‌هایم را صمیمی و صاف گردانی.

خداوندگارا! در سال جدید، وجودم را برای خودم، برای کسانم، برای جامعه‌ام و برای خودت ارزشمند گردان، تا بی‌وجود زندگی نگذرانم.

باشد که در دهه‌ی جدید، شاد باشیم، شیرین زندگی کنیم و شکوفا شویم…

مطالب مشابه:

• نوروز مبارک
• Welcome to 2009
• سال نو مبارک
• سال نو مبارک

اگر بدانیم که فقط ۵ دقیقه برای بیان تمام چیزهایی که می خواهیم فرصت داریم، تمامی اتاقکهای تلفن توسط افرادی اشغال می شود که برای ابراز عشق خود به دیگران تماس می گیرند.

کریستوفر مورلی

مطلبی را درباره‌ی مردی می خواندم که از تلفن سکه ای فرودگاه با همسرش تماس گرفته بود. پس از آن که سکه هایش تمام شد، اپراتور برای اعلام این که یک دقیقه‌ی دیگر فرصت دارند، روی خط آمد. مرد سعی داشت که با عجله گفت و گویش را با همسرش تمام کند، اما پیش از آنکه خداحافظی کند، تماس آنها قطع شد. مرد در حالی که آه می کشید، گوشی را گذاشت و به طرف درِ اتاقک تلفن برگشت. در همین موقع دوباره تلفن زنگ زد. مرد که فکر می کرد اپراتور پول بیشتری می خواهد، گوشی را بر نداشت. اما حسی در وجودش می گفت که گوشی را بردارد. قطعاً اپراتور پشت خط بود. اما پول بیشتری نمی خواست، بلکه پیغامی برایش داشت.

اپراتور گفت: «بعد از آن که گوشی را گذاشتید، همسرتان گفت که شما را خیلی دوست دارد، فکر کردم شاید بخواهید بدانید.»

باربارا جانسون

پ.ن: یکی از نتایجی که علاوه بر نتیجه اصلی این داستان می شه گرفت، اینه که “شنود کردن همیشه بد نیست!” :دی

مطالب مشابه:

• بدون شمشیر کشیدن
• کمبود فتنه روح را ضعیف می‌کند
• در وصیتنامه خودتان را از قلم نیاندارید!
• گریه کن!
• برای چه متحد می‌شویم؟

| مشاهده‌ 7 نظر دیگر

ایمیل وارده ـ یک مربی حیوانات سیرک، می تواند با نیرنگ بسیار ساده ای بر فیل ها غلبه کند: وقتی فیل هنوز کودک است، یک پایش را به تنه درختی میبندد. فیل بچه، هرچه هم که تقلا کند، نمی تواند خودش را آزاد کند. اندک اندک به این تصور عادت می کند که تنه درخت از او نیرومند تر است. هنگامی که بزرگ می شود و قدرت شگرفی می یابد، تنها کافی است یک نفر طنابی دور پای فیل گره بزند و او را به یک نهال ببندد. فیل تلاشی برای آزاد کردن خودش نمی کند!

همچون فیل ها، پاهای ما نیز اغلب اسیر بند های شکننده اند. اما از آنجا که هنگام کودکی به قدرت تنه درخت عادت کرده ایم، شهامت مبارزه را نداریم. بی آن که بفهمیم تنها یک عمل متهورانه ساده برای دست یافتن به آزادی کافی است.

مطالب مشابه:

• سرنوشت آزادی
• در غزه آدم می کشند…
• بزرگِ آزاده
• به خواهر بزرگوارم، سمیه بانو توحیدلو
• افکارسنجی‌: آزادی در اینترنت

خدایا!

دشمنم را از من قویتر کن،

تا پیروزی تنها از آنِ حق باشد!

جبران خلیل جبران

مطالب مشابه:

• عناصر هستی
• خویشتن خویش
• خشم
• امان از دست آن هفت مرد
• مرگ و زندگی

آزادی!

در دامن اسارت می زاید٬

در زنجیر رشد می کند٬

از ستم تغذیه می کند٬

با غصب بیدار می شود…

های… این سرنوشت آزادی است!

دکتر علی شریعتی

مطالب مشابه:

• در غزه آدم می کشند…
• به خواهر بزرگوارم، سمیه بانو توحیدلو
• فیل نباشیم!
• محال است که من خر شوم
• دو راهی زندگی

لال شوم

کور شوم

کر شوم

لیک محال است که من خر شوم

پ.ن: دنبال پستهای چند روز پیشی که اینجا نوشته بودم نگردید!

مطالب مشابه:

• سرنوشت آزادی
• زندگی در فنجان
• در غزه آدم می کشند…
• ما فریاد می‌زدیم
• لباس نوی بلاگ نوشت

گوگل ساده است.

مک دونالد هم همین طور!

تک کرانچ؟ ساده است!

آی پاد؟ ساده است!

کتابهای Seth Godin چطور؟ ساده هستند. مفاهیم مهمی را سهل و آسان منتقل می کنند.

توئیتر؟ به طرز تحسین برانگیزی ساده است.

همانگونه که می بینید اکثر وب سرویس ها، کمپانی ها، وبلاگ ها، محصولات و کتاب های موفق، ساده هستند.

شما چطور؟ آیا شما چیزها را ساده می کنید یا آن ها را پیچیده می سازید؟!

منبع

مطالب مشابه:

• اپلیکیشن اندروید برای دریافت کد تائید ۲مرحله‌ای گوگل
• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی
• بهترین اپلیکیشن‌های گوگل برای موبایل
• مرجع رایگان روزنامه‌های قدیمی روی گوگل
• یک گوگل در روز

هُوَ الَّذِی خَلَقَکُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِیَسْکُنَ إِلَیْهَا

الاعراف ۱۸۹

او است آن کس که شما را از نفس واحدى آفرید و جفت وى را از آن پدید آورد تا بدان آرام گیرد

اعراف ۱۸۹

it is he who created you from a soul. from it he created its mate, so that he might reside with her

AL-ARAF (THE HEIGHTS) – 189

مطالب مشابه:

• یک زن!
• زن؟
• استدعای سال نو …
• فراخوان بازی وبلاگی :‌ بهاریه نویسی
• نوروز مبارک

من: من هم مثل خیلیهای دیگه، از دو راهی تامین زندگی یا پرداختن به کارهای سیاسی، اولی رو انتخاب کردم. چون حالا تنها نیستم، و در زندگی شریک دارم.

او: !

مطالب مشابه:

• به خواهر بزرگوارم، سمیه بانو توحیدلو
• سرنوشت آزادی
• در غزه آدم می کشند…
• آی آدمها! لطفاً دست از جنگ بشوئید
• المپیک 2008 پکن