نامه های عاشقانه یک پیامبر

یکی از کتابهای پر طرفدار پائولوکوئلیو، کتابی است که در آن به بازنویسی و گردآوری نامه های جبران خلیل جبران به ماری هَسکل پرداخته است. در این نامه ها درونی ترین افکار جبران به ثبت رسیده است که در نوع خود جالب هستند.
یکی از قسمتهایی که برای من خیلی جالب بود، قسمتی بود که همین چند دقیقه پیش آنرا خواندم و درباره نگرش جبران از خداوندگار می باشد. بد ندیدم که شما هم آنرا بخوانید:

ادراک نوینی کم کم در من ظهور می یابد، که روز و شب با من است و در تمام گام هایم حضور دارد. گویی کم کم، دیدگانم در آفرینش خالق حضور می یابند. آفرینش را همچون یک مه، در میان کوه ها، دشت ها و دریاها می بینم. او هنوز خود را به تمامی نمی شناسد. میلیونها سال گذشته اند، و او ـ در حرکت به سوی خواسته خویش ـ می کوشد خود را بیشتر کشف کند. برای همین انسان را می آفریند.
خداوند فقط خالق انسان و زمین نیست. افزون بر آن، او داور هر آن چیزی است که در زیر خورشید رخ می دهد. خداوند به گونه ای ناب در این خواسته اولیه اش تجلی می یابد ـ که انسان و زمین بخشی از او هستند. خداوند نیرویی جنبان است، که از راه همین خواسته رشد می کند، و بدین گونه، هر آن چه بر روی زمین است، همراه با او رشد می کند.
آن خواسته سرچشمه قدرت است که همه چیز را دگرگون می کند.

این گرسنگی که این همه سال همراه من بود، میل به تشخیص موجودی فراسوی خودم بود. به شیوه های گوناگون کوشیدم، و اکنون به یگانه راه قطعی رسیده ام: از راه خدا.
روح در جستجوی خداوند است. همان گونه که هوای گرم رو به بالا دارد، و رودها به سوی دریا جاری اند. روح دو توانایی دارد: تمنای جستجو، و توانایی جنگیدن به خاطر این تمنا.
و روح هرگز راهش را گم نمی کند، همان گونه که آب به بالای کوه جاری نمی شود. برای همین، تمامی ارواح به خداوند می رسند، مهم نیست چه قدر طول بکشد.
نمک ویژگی هایش را از دست نم دهد، حتا اگر در آبهای تمامی اقیانوسها حل بشود. روح گرسنگی خود را به خداوند از دست نمی دهد؛ روح ابدی است، و روزی سیر خواهد شد.
روح هرگز جستجوی خداوند را رها نمی کند. و آن گاه که به او رسید، کشف می کند که او هم در جست و جوست.

همای اقبال بر بام خانه ما هم نشست

امروز برای اولین بار اقبال ما بلند شد و روزنامه «اقبال» به دکه روزنامه فروشی شهر ما هم رسید و چشم من هم به جمال مبارک این روزنامه روشن گردید.
از هیچ نظر نمی توان آنرا با روزنامه ای چون «شرق» مقایسه نمود، نه از نظر امکانات (انسانی و غیر انسانی) و نه از نظر کیفیت! اما بدون شک از نظر صداقت گفتار و بیان در بین خیل عظیم مطبوعات موجود در کشور در رتبه های بالا جای می گیرد. خصوصاً که آنرا می توان در انتهای زنجیر روزنامه های موقوفه ای چون «یاس نو» نیز دانست!
به نظر من به هیچ جا بر نخواهد خورد اگر روزی پنجاه تومان هم خرج اقبال نمائیم، بویژه اگر وبلاگ نویس هم باشیم، چون فکر می کنم این تنها روزنامه ای باشد که یک ستون ثابت با عنوان «از وبلاگ ها» دارد و بدین ترتیب نیروی عظیم وبلاگ ها را به رسمیت شناخته است!
به هر حال اگر همانطور باشد که خودشان می گویند، یعنی با داشتن دو کامپیوتر عصر عتیق و هفت هشت نفر آدم عاشق، چنین اقبالی در آورده اند، باید به ایشان دست مریزاد گفت…