گزارش کنفرانس وبلاگ نویسی در هاروارد

در عصر اینترنت
وبلاگ نویسان با روزنامه نگاران رقابت میکنند

نویسنده: جنی اتیه (Jenny Attiyeh)
مترجم: صادق جم

الکس جونز (Alex Jones) مدیر مرکز شارن استین (Shorenstein) و مسئول چند بخش از کنفرانس گفت: «من فکر می کنم وبلاگ نویسان می توانند پاسخگویی و شفافیت روزنامه نگاران را تکمیل کنند. به نظر من روزنامه نگاران باید ببینند که چگونه می توانند از آنها در تصمیماتشان بهره گیرند و برای خود روشن کنند که چرا باید وبلاگ داشته باشند.»

«وبلاگ نویسی در مقابله با روزنامه نگاری برتر است» این جمله را جی راسن (Jay Rosen) منتقد و وبلاگ نویس مشهور در افتتاحیه کنفرانس «وبلاگ نویسی، روزنامه نگاری و اعتبار» که ۲۱ و ۲۲ ژانویه در دانشگاه هاروارد برگزار شد، عنوان کرد. گرچه این جمله خیلی زود گفته شد و شاید جای آن در افتتاحیه نبود اما بی باکانه و شجاعانه زده شد.

جیل آبرامسون (Jill Abramson)، سردبیر نیویورک تایمز درباره رابطه وبلاگ نویسان به عنوان شخصی نگاران انقلابی دنیای اینترنت و روزنامه نگاران حرفه ای گفت: «من معتقدم که آنها در امتداد هم قرار دارند.» به عقیده او، هنگامی که رسانه هایی از قبیل رادیو و تلویزیون و روزنامه در محاصره باشند، رسانه های مستقلی همچون وبلاگها میتوانند رسالت آنها را برعهده بگیرند.

این کنفرانس توسط مرکز اینترنت و جامعه برکمن (Berkman) وابسته به مدرسه حقوق هاروارد، مرکز شارن استین (Shorenstein) در مدرسه دولتی کندی (Kennedy) و انجمن برنامه دانان آمریکا در زمانی مناسب برگزار گردید. در این کنفرانس کارشناسان رسانه، دانشگاهیان، مدیران شرکتهای اینترنتی، روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان شرکت داشتند و مکان مناسبی برای رویاروی قرار گرفتن رسانه های مدرن و سنتی بود.

در تصویر فوق شرکت کنندگان کنفرانس در کنار لپ تاپهایی که به سیمهای بیشماری متصل شده اند دیده می شوند که به سخنان جودیس دوناس (Judith Donath) از لابراتوار رسانه M.I.T درباره تاثیرگذاری رفتارهای اجتماعی آن لاین بر بازار مصرف گوش می دهند.

راسن، که ریاست دانشکده روزنامه نگاری دانشگاه نیویورک را بر عهده دارد، در ادامه سخنانش گفت: «شما رئیس همیشگی نیستید، آنچه که شما می گوئید قانون نیست. شرایط بیانگر یک موقعیت بحرانی برای روزنامه نگاران می باشد.»

الکس جونز (Alex Jones) مدیر مرکز شارن استین (Shorenstein) و مسئول چند بخش از کنفرانس گفت: «من فکر می کنم وبلاگ نویسان می توانند پاسخگویی و شفافیت روزنامه نگاران را تکمیل کنند. به نظر من روزنامه نگاران باید ببینند که چگونه می توانند از آنها در تصمیماتشان بهره گیرند و برای خود روشن کنند که چرا باید وبلاگ داشته باشند.»

آبرامسون در طی آنتراکت کنفرانس در مصاحبه ای گفت: «در حرفه روزنامه نگاری مشکلات فرعی بسیاری برای اثبات شایستگی های روزنامه نگاران وجود دارد. خودِ من هنگامی که با مشکل جیسون بلیر (Jayson Blair) مواجه بودم دوران سختی را در تایمز گذراندم.»

وبلاگ نویسی بصورت توانی در حال گسترش است. طبق آمار سالانه «مردم آمریکا و اینترنت» خوانندگان وبلاگها در سال گذشته ۵۸ درصد رشد داشته اند. و ۲۷ درصد از جوانانی که از اینترنت استفاده می کنند به وبلاگها گرایش پیدا نموده اند. اما رسانه های سنتی در جذب مخاطب از قبل کندتر شده اند.

وبلاگها با جرأت بیشتری می توانند در جاهایی قدم بگذارند که رسانه های سنتی از آن می هراسند. «خط قدرت» (Powerline) یک وبلاگ محافظه کارانه، یکی از اولین وبلاگهایی بود که موضوع سربازی جرج دبلیو بوش را مطرح نمود. اخیراً نیز وبلاگ نویسان بدون اغراق آنچه را که از واقعه سونامی در آسیا می دیدند، منتشر می نمودند.

با چنین رکوردهایی، بعید به نظر نمی رسد که بزودی وبلاگ نویسان خواستار توجهی بیشتر و قوانینی منظم تر باشند. اِسان زوکرمن (Ethan Zuckerman)، یک وبلاگ نویس و رئیس مرکز برکمن (Berkman) چنین می گوید: «من فکر می کنم که در طی دو سال گذشته در بین وبلاگ نویسان این طرز فکر گسترش یافته است که ما هر روز مهمتر می شویم و اکنون به عنوان یکی از رسانه های مهم بحساب می آئیم و به ناچار روزنامه نگاران بایستی به ما احترام نمایند و نگاه مخصوصی به ما داشته باشند.»

گرچه وبلاگ نویسان می خواهند که توسط روزنامه نگاران به رسمیت شناخته شوند و اهمیت بیشتری داده شوند، اما اکثر آنها نمی خواهند که مانند آنها باشند. در حقیقت بی طرفی و واقع بینی دو بال اصلی وبلاگ نویسان است. وبلاگ نویسان بخاطر در نظر گرفتن موقعیتها، یا توانایی نوشتن مطالب نغز نیست که شهرت یافته اند، بلکه شهرتشان بخاطر صدایشان است که یک منبع قابل اعتماد و فوری بحساب می آید.

دِیو وینِر (Dave Winer) یکی از نخستین وبلاگ نویسان که وبلاگش «خبرهای دست اول» (Scripting News) نام دارد، می گوید: «ما آرمانگرا هستیم. اگر می خواهید به عمق موضوع پی ببرید، باید بگویم که ما همچون «آقای اسمیت به واشنگتن می رود» هستیم! ما شور زیادی برای انتشار خبرها داریم.» البته اینکه وبلاگ نویسان با این شور چه می کنند، خود جای بحث دارد.

حسین درخشان، یکی از وبلاگ نویسان ایرانی که از طریق IRC (ایستگاه واسط اینترنتی ـ چت) در کنفرانس شرکت کرده بود، می نویسد: «روزنامه نگاران دنبال گزارش کردند، ولی وبلاگ نویسان در پی عمل کردن. وبلاگها دارند وعده های قدیمی اینترنت را درباره تغییر دادن ]وضعیت موجود[ عملی می کنند.» در حقیقت آنها روزنامه نگاران را به سرچشمه وجودی شان رسانده اند.

اما دنیای وبلاگها دارای مشکل اعتبار سنجی است. برای مثال، آیا یک تازه کار می داند که کدام سایت صادق است و کدامیک از مطالب تفرقه انگیز و دروغین انباشته شده است؟ آیا وبلاگ نویسان ناشناس و مجهول الهویه بایستی مورد بی احترامی و کم توجهی قرار گیرند یا اینکه بایستی مجاز شمرده شوند؟ آیا وبلاگ نویسان بایستی در موضوعاتی که به آن می پردازند به مسایل مالی نیز توجه داشته باشند یا از آن دوری کنند؟ حضور بی قید و شرط حدود ۸ میلیون وبلاگ با ایده های شخصی ـ که در حدود ۱۰۰ تای آنها خوانندگان زیادی دارند ـ نیز جای بحث دارد.

جودیس دوناس (Judith Donath) یکی از استاد یاران مرکز رسانه ای M.I.T در سخنرانی اش در کنفرانس گفت: «با توجه به حجم زیاد سیستم های آن لاین، تشخیص اینکه کدامیک از غیرقابل قبول هستند و کدامیک باور کردنی می باشند، دشوار است.» دیوید سایفری (David Sifry) موسس تکنورِیتی (Technorati)، یک موتور جستجوی عمومی دنیای وبلاگها، در ادامه سخنان دوناس می گوید: «گمنام بودن نویسنده و نداشتن مسئولیت در برابر مطالب گفته شده، باعث می شود که هر کسی بتواند، هر چیزی که می خواهد، بگوید.»

وبلاگ نویسان در مقابل قبول یک سری قوانین و داشتن رهنمودها و باید و نبایدها مقاومت می کردند، و در کنفرانس نیز کوشش بسیار کمی برای تاسیس نوعی پلیس در وبلاگ شهر صورت گرفت. جو تریپی (Joe Trippi) از شرکت تریپی و شرکاء و مدیر سابق هاوارد دین (Howard Dean) گفت: «فرهنگ اینترنت بطور عمومی ضد استقرار و همچنین ضد قدرت می باشد.»

در حقیقت رسانه های سنتی تلاش می کنند تا امواج دنیای وبلاگ را در اختیار بگیرند، و تلاش می کنند که آنها را در خانه محبوس کنند تا کنترل شان آسانتر باشد. ریک کاپلن (Rick Kaplan) رئیس یک شبکه کابلی در کنفرانس عنوان کرد: «در شبکه MSNBC ما هیچ برنامه ای نداریم که وبلاگی به آن منصوب نباشد.» به همین ترتیب آبرامسون نیز توضیح داد که وی به وبلاگها به عنوان پرورش دهنده استعدادهای جدید می نگرد، او می گوید: «به همین دلیل است که من حتی ضعیف ترین وبلاگها را نیز دوست دارم.»

طبق گفته دیوید وینبرگر (David Weinberger)، نویسنده و مفسر، و همچنین یکی از شرکاء مرکز برکمن، رسانه های سنتی در تلاش شان برای تصرف دنیای وبلاگ، موضوع اصلی را فراموش کرده اند. او در مصاحبه ای، بعد از اتمام کنفرانس گفت: «کارشناسان رسانه وبلاگها را به عنوان یکی از رسانه های معتبر می پذیرند.»

در انتهای این گزارش به سخن وینبرگر که می تواند سخن اکثر وبلاگ نویسان کنفرانس باشد اشاره می کنیم، که گفت: «در اینجا کسی نیست ـ حداقل اکثراً اینطور نیستند ـ که بگوید وبلاگ نویسان نویسندگانی فریبکار و دروغگو هستند. گرچه شاید وبلاگها کاملاً تکان دهنده نباشند، اما بدون شک شگفت انگیزند.»

این ترجمه در سایت خبری ITIran نیز منتشر شده است

دانشگاهها درسهایشان را روی وبلاگها ارائه میکنند

وبلاگها بصورت فزاینده ای توسط دانشگاهیان و دانشجویان مورد استفاده قرار میگیرد.

تا چند ماه پیش، بیشتر به وبلاگها یا بلاگها به عنوان یک رسانه تجاری یا سیاسی نگاه می شد. هر چند که بسیاری از دانشگاهیان هم بلاگ نوشتهای «سلم پکس» بلاگر معروف بغدادی را که درباره جنگ عراق می نوشت را دنبال می نمودند. امروزه این تکنولوژی منابع بسیاری از خبرها را به دانشگاهها می آورد و کاملاً وارد زندگی دانشگاهیان شده است.

بلاگها به ادارات، کارمندان و دانشجویان آزادی بیان می دهد تا یک مجله و یا حتی روزنامه درخور شأن داشته باشند. کارشناسان وبلاگ می گویند که تکنولوژی برای دانشجویان دستیابی آسان به وب را فراهم نموده است و بحثهای خارج از کلاس آنان را بهبود بخشیده است.

ذخیره کردن عقاید

خانم استر مک کالوم استوارت (Esther Maccallum Stewart) استاد تاریخ سوسکس (Sussex) یکی از اولین بلاگ نویسان انگلیسی است که از این تکنولوژی برای تدریس و توزیع نمودن تحقیقات بهره برده است.

او درباره فرهنگ عمومی در دوران جنگ جهانی اول تحقیق می کند و در همین زمینه وبلاگی را باز نموده است که هرگاه به مطالب جدیدی میرسد عقایدش را در آن می آورد که البته این نوشته ها بیشتر جنبه دانشگاهی دارند.

دانشجویان او هم به این وبلاگ به عنوان مکانی برای دسترسی به منابع تحقیق و اطلاعات نگاه میکنند.

این وبلاگ روی سِروِر دانشگاه جای گرفته است و او میتواند سوالاتی را که دانشجویانش مطرح میکنند در آن ببیند و پاسخ آنها را برای همه اعضای گروه بفرستد.

او میگوید: «من دریافته ام که به کمک وبلاگ می توانم از جاهای مختلفی به کارم بپردازم، حتی در جاهایی که دستگاه یا دیسکهایم با من نیستند. به نظر من وبلاگ مکانی است برای ذخیره کردن عقاید، ارتباطات و منابع تحقیقی.» او می افزاید:«من کاملاً عقیده دارم که که همه اطلاعات بایستی روی اینترنت قرار گیرند. من فکر میکنم که دانشگاه ها می توانند خیلی نزدیکتر از این با هم باشند. آنها بایستی به جمع آوری دانشها بپردازند»

به همین دلیل هم است که دانشگاه وارویک (Warwick) به کارمندان و دانشجویان خود فضای رایگان می دهد تا برای خودشان وبلاگ بسازند.

پروژه بلاگها در دانشگاه که از ماه سپتامبر گذشته شروع شد در نوع خودش بسیار بی نظیر است. در این مدت تعداد کاربران آن ۲۶۰۰ نفر میباشد که این نسبت به سایر پروژه های مشابه بسیار بزرگ بحساب می آید.

در حقیقت وارویک نخواست که در چهار دیواری خودش بماند و خواست که خودش را از طریق وب به جهان بنمایاند.

جان دال (John Dale) رئیس سرویس IT دانشگاه میگوید که هدف دانشگاه این است که فرصتهای شخصی دانشجویان را افزایش دهد و معتقد است که وبلاگ یکی از ابزارهایی است که به انجام رسیدن این هدف کمک خواهد میکند.

آقای دال می گوید: «ما معتقدیم که وبلاگ میتواند فرصتهای جدیدی را برای کارمندان و دانشجویان بوجود آورد. این ابزار به دانشجویان امکان میدهد تا بصورت گروهی روی پروژه ها کارکنند.»

چنین وبلاگهایی در مدرسه تجارت وارویک وجود دارد و دانشگاه امیدوار است که کارمندان نیز از این تکنولوژی برای انجام پروژه های گروهی استفاده کنند.

در وبلاگهای دانشگاه تفاوت فاحشی بین وبلاگهای دانشجویی و اساتید وجود ندارد. برخی از دانشجویان از وبلاگهایشان برای ارتباطات درسی استفاده میکنند و برخی از اساتید نیز درسها را برای آنها می فرستند.

رویا حکمت پناه (Roya Hekmatpanah) یکی از دانشجویان سیاست بین المللی اقتصاد هر هفته وبلاگش را به روز میکند و از آن برای فرستادن پیام به دوستانش و به اشتراک گذاشتن تصاویر با دوستان و آشنایانش استفاده میکند.

سوء استفاده

اما رابرت اُتول (Robert O’Toole) دانشجوی دکترای فلسفه، از وبلاگش هم برای اهداف دانشگاهی و هم برای اهداف شخصی استفاده میکند. مطالب او شامل موضوعاتی چون خلاقیت در تکنولوژی، تشریح فلسفه و جزئیات سفر اخیرش به بوتس وانا (Botswana) است. او میگوید که از دور و نزدیک پیامهایی را در وبلاگش دریافت میکند.

او میگوید: «تصمیم گرفته ام که موضوع پایان نامه ام وبلاگ باشد.» او می افزاید: «وبلاگ مرا قادر ساخته است که در بحثهای دانشگاهی خارج از انگلستان هم شرکت کنم و دانش خارجی ها را جمع آوری نمایم. وبلاگ جایی است که من میتوانم هر روز بصورت منصفانه درباره وقایعی که اتفاق افتاده است، بنویسم.»

با اینکه وارویک به موفقیتهایی دست یافته است اما هنوز این پروژه دوران کودکی اش را پشت سر میگذارد. کارشناسان عقیده دارند که برقراری توازن بین فرصتهای مثبت و منفی که این تکنولوژی می آورد مشکل است. آنها پیشنهاد میکنند که دانشگاه بایستی با سوء استفاده هایی که از این تکنولوژی میشود برخورد کنند.

دیوید ساپل (David Supple) مدیر راهبردی وب در دانشگاه بیرمنگهام (Birmingham) میگوید: «همانگونه که وبلاگها بعنوان ابزاری قدرتمند برای جمع آوری اطلاعات، سودهای مهمی برای دانشگاهیان به همراه می آورد اما طبیعت غیرساختمند آن باعث بروز مشکلات متعددی هم میشود.» او هشدار می دهد که «دانشگاهها بایستی هوشیار باشند. در این نوع تکنولوژی آزادی مطلق وجود دارد که میتواند وسوسه کننده باشد.»

شولا آدنکان (Shola Adenekan)
منبع: BBC

برای ثبت نام در پرشین بلاگ دست نگه دارید!

اگر تازه کار هستید و قصد دارید که صاحب بلاگ شوید پیشنهاد میکنم قبل از آنکه شیفته فارسی بودن پرشین بلاگ شوید، بد نیست که اطلاعاتی در باره این سرویس دهنده رایگان بدست آورید. و یا حداقل صبر کنید تا پاسخ این سوالاتی که حسین درخشان پرسیده است مشخص شود. البته تا آن زمان بد نیست که یک نگاهی هم به اینجا بیاندازید.

راستش خیلی خوشحالم که قبل از رسیدن این روزها از پرشین بلاگ به اینجا آمده ام! اما اگر شما هنوز هم پرشین بلاگ را بخاطر فارسی بودنش ترجیح می دهید، حداقل قبل از ثبت نام یک سری به بلاگفا بزنید. این روزها خیلی تعریفش را شنیده ام.

۲۰۰۵ سال همه گیر شدن بلاگها

ربرت بلو

Robert Belo

گزارشگر بخش تکنولوژی سایت خبری BBC

وبلاگها یا بلاگها همه جا هستند، تخمین زده میشود که حداقل پنج میلیون بلاگ روی وب وجود داشته باشد و این عدد در حال رشد است.

این یادداشتهای روزانه به شکلها و قالبهای مختلفی وجود دارند، و مردم نظرات، تصاویر و لینکهای مورد علاقه شان را به این وسیله با هم به اشتراک می گذارند و همین امر از سوئی دیگر به شرکتها این امکان را می دهد که نیاز مشتری هایشان را بهتر بشناسند.

اما در سال گذشته نگاهها بیش از پیش به بلاگها معطوف شده بود، چرا که بلاگها دیدگاههای انتقادی به رخدادها داشتند و اغلب درباره چیزهایی می نوشتند که از چشم رسانه های بزرگ دور می ماندند.

شاید بیشتر بلاگها خواننده های کمی داشته باشند اما کارشناسان علوم ارتباطات می گویند که مردم از این طریق راهی را برای خود باز نموده اند تا در عالم سیاست حرفهایشان را بزنند.

از نمونه های معروف بلاگها می توان به بلاگ معاون سابق رئیس جمهور ایران، محمدعلی ابطحی اشاره نمود که در بلاگش آنچه را که در درون دولت جمهوری اسلامی میگذرد را بیان می کند و نظراتش را به عنوان کسی که داخل گود است می نویسد، همچنین می توان به بلاگهایی که در مورد جنگ عراق هستند اشاره نمود و یا بلاگهایی که درباره انتخابات ریاست جمهوری آمریکا می نوشتند.

سایتهایی هم وجود دارند که تلاش می کنند تا خبرهای دسته اولی را که از بلاگها شنیده می شوند را انعکاس دهند. از این نوع می توان به wikinews.com اشاره نمود که از ماه نوامبر سال گذشته میلادی کار خود را آغاز نموده است.

اندرو نچیسون (Andrew Nachison) رئیس Media Center، یکی از مراکز تحقیقاتی آمریکا که در مورد رسانه ها و تکنولوژی و تاثیر آنها بر جوامع مطالعه میکنند، انتخابات ریاست جمهوری آمریکا را نقطه بازگشت بلاگها می داند. وی می گوید:«مردم در این انتخابات از میان همه منابع اطلاعاتی موجود به دنبال راههای جدید دستیابی به اطلاعات میگشتند، و این راههای جدید به یک قدرت بدل شدند. بلاگها کلیدی برای دگرگون سازی انتخابات بودند.» برای نمونه میتوان به بلاگهایی اشاره نمود که از پیروزی جرج دبلیو بوش اظهار ناراحتی می کردند و درعوض پیامهایی که حامیان بوش در پاسخ آنها می گفتند.

آقای نچیسون پیش بینی می کند که در آینده بلاگ یک منبع اطلاعاتی مستقل و صادق در برابر منابع سنتی و تجاری مانند روزنامه، تلویزیون و رادیو خواهد بود.

وی به بخش خبری سایت BBC گفت:«بایستی تصدیق کنیم که بلاگها در بحثهای روزمره و انتشار خبرهای جدید نقش بسزائی دارند. اما آنها همیشه در پس داستان حرکت میکنند و در رهبری آن نقشی ندارند.»

گروهی از رسانه های سنتی از ظهور این رقیب اظهار نگرانی می کنند، اما گروهی دیگر همچون روزنامه فرانسوی لموند (Le Monde) نگاهی دیگر دارد و حتی بلاگ را به خدمت گرفته است.

آقای نچیسون میگوید:«من فکر نمیکنم که بلاگها نقش روزنامه نگاری را تهدید کنند. در حقیقت روزنامه نگاری در حال گذار است، همانگونه که جامعه گذار میکند.»

وی همچنین با نظر کارشناسانی مانند نوام چمسکی (Noam Chomsky) زبان شناس و تحلیلگر سیاسی، موافق است که میگوید بلاگها بن بست خبری رسانه های سنتی را میگشایند. آقای نچیسون می گوید:«بله، یکی از بسیار راههای روزنامه نگاری توسط بلاگها مورد تهدید قرار میگیرد. روزنامه نگاران حرفه ای مجبورند که از این پس خودشان را با محیط فعلی تطبیق دهند. محیطی که در آن مقاله نویسان خیلی بیشتری هر روزه مقاله می نویسند و آنها را انتشار می دهند. و بدین ترتیب دوران بن بست نمودن خبرها و سانسورچیانی که تصمیم میگرفتند چه چیزی برای انتشار خوب است و چه چیزی نیست، برای همیشه به پایان رسیده است. با وجود شهروندان عادی که با ابزارهایی همچون دوربین عکاسی و فیلمبرداری در جیب، در خیابان قدم می زنند، داستان تغییر خواهد کرد.»

تحلیلگران تعداد فعلی بلاگها را بیش از پنج میلیون می دانند که با شدتی انفجاری در حال افزایش است. و با وجود ابزارهایی همچون Blogger، MovableType و اخیراً فضاهای آزمایشی MSN انتشار بلاگها روز به روز آسانتر می شود و تعداد آنها نیز بیشتر می شوند.

مراکز تحقیقاتی آمریکا اعلام کرده اند که در هر ۸/۵ ثانیه یک بلاگ متولد می شود، هرچند که کمتر از ۴۰% آنها هر دو ماه یکبار به روز می شوند. اما به هر حال کارشناسان بر این باورند که این پدیده از آنجائیکه اجازه انتشار عقاید فردی، به اشتراک گذاشتن ایده ها، مبادله اطلاعات، ارسال آسان تصاویر و فیلمها روی وب و… را میدهد، ماندگار خواهد بود.

آقای نچیسون می گوید:«ما وارد یک عرصه تاریخی جدید شده ایم که در آن تکنولوژِی زیربنای یک بافت جدید برای ارتباطات نوین را بنا می نهد.»

منبع: BBC