همراه بانک (Mobile Banking)

یکی از انواع خدمات الکترونیکی که امروزه، بانک‌ها به مشتریان خود ارائه می‌دهند، «بانکداری همراه» یا «موبایل بانکینگ» است. این فناوری، به صاحبان حساب‌های بانکی، این امکان را می‌دهد تا توسط گوشی تلفن همراه خود به حساب بانکی خود دسترسی پیدا کنند و برخی از تراکنش‌های مالی خود را از این طریق به انجام برسانند. بعضی از این تراکنش‌ها به شرح زیر می‌باشند:

  • اطلاع از مانده حساب
  • اطلاع از چند تراکنش آخر حساب
  • انتقال وجه بین حساب‌ها
  • پرداخت قبوض آب، برق، گاز، تلفن
  • خرید شارژ سیم‌کارت همراه اول و ایرانسل

با اینکه اکثر بانک‌های ایرانی این سرویس را ارائه می‌دهند و با وجود اینکه سرویس‌های ارائه شده، حالت عمومی دارند و اکثر خانوارها به آن‌ها نیازمندند، اما متاسفانه به نظر می‌رسد که اکثر مردم با این سرویس‌ها آشنایی ندارند و یا از آن به طور معمول استفاده نمی‌کنند. توصیه می‌کنم، در صورتی که از همراه بانک استفاده نمی‌کنید، پس از خواندن این خطوط، چند دقیقه از وقت‌تان را جهت نصب و فعال‌سازی نرم افزار همراه بانک صرف نمائید. مطمئن هستم که از این کار هرگز پشیمان نخواهید شد!

برای یافتن نرم افزار موبایل بانکینگ، بانک مورد نظر خود را از لیست زیر انتخاب کنید و روی لینک آن کلیک نمائید تا به صفحه بانکداری همراه آن راهنمائی شوید. در این صفحه، علاوه بر نرم افزار مربوطه، راهنمای گام به گام استفاده از نرم افزار را نیز خواهید یافت:

بانک اقتصادنوین – بانک پارسیان – پست بانک – بانک تجارت – بانک توسعه صادرات بانک سپه

بانک سینابانک صادراتبانک صنعت و معدنبانک مسکنبانک ملتبانک ملی

اگر شما خواننده‌ی این خطوط هستید، پس شکی نیست که توانایی استفاده از همراه بانک را نیز دارید. علاوه بر آن از شما انتظار می‌رود که برای داشتن جامعه‌ای پیشرفته‌تر، به گسترش استفاده از این ابزار نوین در میان اطرافیان‌تان بکوشید.

چقدر الکترونیکی زندگی می‌کنیم؟!

شبکه‌های الکترونیکی و اینترنت تغییرات بنیادینی در دنیایی که ما در آن زندگی می‌کنیم به وجود آورده‌اند. امروزه تقریباً همه اجزای زندگی ما تحت تاثیر این پدیده‌های نوین قرار دارند و تلاش برای دور ماندن از این ابزارهای نوین، نتیجه‌ای جز عقب ماندگی و انزوا به همراه نخواهد داشت.

یکی از مهمترین ساز و کارهای دنیای جدید، «تجارت الکترونیکی» است. تجارتی که در آن به جای داد و ستد پول فیزیکی، داده‌های الکترونیکی رد و بدل می‌شوند.

استفاده از این نوع خرید و فروش، یکی از مهمترین فوندانسیون‌های شکل‌گیری سرزمین الکترونیکی در یک جامعه است، و برای رسیدن به این هدف، این خودمان هستیم که باید دست به کار شویم.

احتمالاً شمائی که وبگردی می‌کنید و اکنون به این مطلب رسیده‌اید، جزئی از پویاترین شهروندان الکترونیکی هستید. اما خود شما چقدر از ابزارهای داد و ستد الکترونیکی استفاده می‌کنید؟!

آیا صاحب کارتهای الکترونیکی بانکی هستید؟

آیا خریدهای خود را با کشیدن کارت در دستگاه‌های POS انجام می‌دهید یا قبل از خرید از دستگاه‌های ATM پول می‌گیرید؟

آیا تابه‌حال از فروشگاه‌های اینترنتی خرید کرده‌اید؟

سفارش‌های اینترنتی خود را چگونه انجام می‌دهید؟ آیا از پایانه‌های پرداخت اینترنتی استفاده می‌کنید یا اینکه از روش پرداخت هنگام تحویل درب منزل، استفاده می‌برید؟

آیا از همراه بانک‌ها و پایانه‌های اینترنتی بانک‌ها برای انجام کارهای بانکی خود استفاده می‌کنید؟

با خودمان صادق باشیم! آیا در دنیای الکترونیکی امروز، رفتارهای ما مانند منش‌های یک شهروند الکترونیکی است؟! یا تنها نشسته‌ایم و از عقب ماندگی‌ها و کاستی‌ها غر می‌زنیم؟!

بیائید با خود قرار بگذاریم که از این پس الکترونیکی‌تر رفتار کنیم و مهمتر از آن به اطرافیان‌مان هم کمک کنیم تا با منش‌های شهروند الکترونیکی، بیشتر آشنا شوند.

باشد که بدین ترتیب راحت‌تر و مدرن‌تر زندگی کنیم…

گندآبی بنام دولت الکترونیک

الحمدلله از وقتی ما کافی نت باز کردیم، جنبش دولت الکترونیکی هم در این مملکت آغاز شد! اکثر سازمانها و ادارات دولتی و غیر دولتی، انواع و اقسام ثبت نامها و پیگیریهای ارباب رجوع هاشون رو انتقال دادن به اینترنت تا هم خودشون راحتتر باشن و هم ملّت گرانقدر.

با اینکه این پروژه عظیم هم مثل پروژه عظیم صدور کارت هوشمند سوخت، نفساً شایسته و قابل قدردانی است، اما نحوه پیاده سازی و اجرای اون عجولانه و بی برنامه به نظر میرسه و همین موضوع باعث شده تا این ارزش هم به ضد ارزش تبدیل بشه.

به حکم عقل، برای اجرای هر پروژه ای، شما در ابتدای امر نیاز دارید تا ابزارها و زیربناهای مناسب اون رو آماده کنید تا حداقل در بدو شروع کار به مشکل برنخورید و اگر هم قراره شکست بخورید، در مراحل بعدی باهاش مواجه بشید. پایه ای ترین و اساسی ترین ابزار و زیربنای دولت الکترونیک آنگونه که از تعریفش برمیاد، چیزی نیست جز «اینترنت». گرچه بزرگترین مشکل فعلی طراحی غیرعلمی و ناشیانه اکثر سایتهای دولت الکترونیک (مثل پیگیری کارت هوشمند سوخت، باشگاه کار، تعاونی مسکن مهر و…) است، اما از این موضوع که بگذریم، آیا واقعاً همه ایرانیان به اینترنت دسترسی دارند؟! آیا اصلاً همه میدانند که اینترنت چیست و برای انجام کارهاشون به کجا باید مراجعه کنند؟! آیا نظارتی بر افراد و شرکتهایی که در این زمینه ها خدمات ارائه میکنند وجود دارد؟!

درهمین شهر کوچک آستانه اشرفیه، من شاهد نوسان قیمتهای وحشتناکی بوده ام. بطوری که برای یک نوع ثبت نام اینترنتی از ۵۰۰ تا ۲۵۰۰ تومان در شرکتهای مختلف قیمت داده میشه. و البته همین نوع ثبت نام رو دفاتر خدمات دولت الکترونیک (پلیس + ۱۰) به قیمت ۵۰۰۰ تومان انجام میدن! حالا بگذریم، از انواع و اقسام حربه های تبلیغاتی و دروغهای شاخداری که برای جذب مشتری بکار برده میشه و اصلاً هم مشخص نیست که آیا ثبت نام به درستی انجام میگیره یا برای در آوردن چندرغاز، با زندگی ارباب رجوع بازی میشه!

و ملّت بیچاره درباره چیزی که سر در نمیارن، چطور میتونن اعتراض کنند؟!