یکی از بحثهایی که معمولاً اصطلاح «آزادی» با خود به دنبال میآورد، موضوع «حدود و محدوده» است! اینکه آیا آزادی باید بیقید باشد یا بایستی محدودهای را برای آن قائل شد؟ و اگر باید حدودش را معلوم کرد، این حدود تا کجا بایستی پیش برود و چه کسی صلاحیت تعیین و نظارت بر آن را دارد؟
در بین پاسخهای مختلفی که در این باره مطرح است، اینکه «آزادی تا آنجا میتواند پیش رود که دیگران را دچار محدودیت و مشکل نکند» تقریباً بیش از همه، موردپسند طیفهای مختلف است. بحث مشابهی را در محیط اینترنت هم میتوان مطرح کرد. اینکه «آزادی در اینترنت» چه تعریفی دارد و آیا حدودی باید برایش قائل شد یا خیر؟
این موضوع در شرایطی مثل شرایط اخیر انگلیس میتواند تعیین کننده باشد. همانگونه که میدانیم، ابزارهایی مثل شبکههای اجتماعی به قولی مانند شمشیرهای دولبه هستند. یعنی هم میتوانند در جهت نیل به اهداف عالی مورد استفاده قرار گیرند و هم در جهت اهداف شوم! قصد تعبیر وقایع پیش آمده یا تحلیل آنها را ندارم. اما واضح است که یک عده خرابکار میتوانند به راحتی از ابزارهایی مثل اینترنت یا تلفن همراه برای ایجاد هماهنگی در جهت پیشبرد اهدافشان و ایجاد خرابکاریهای بیشتر بهره ببرند. در چنین شرایطی فکر میکنید که آیا ناظرین بر حقوق دیگران (بدون توجه به گرایشهای سیاسی)، این حق را دارند که برای استفادهی اشخاص از ابزارهای اجتماعی اینترنت محدودیت ایجاد کنند یا اینکه باید به اینترنت به مثابهی یک ابزار نگاه کنند و شیوههای دیگری را برای پیشگیری در نظر بگیرند؟
از آنجایی که برای جمعبندی این بحث، به نگاه گستردهای نیاز است، برای یک هفتهی آینده تمایل دارم تا نظرات مختلف را جمعآوری کنم. لذا ضمن دعوت از اهالی محترم وبلاگستان برای شرکت در این گپزنی و بررسی آن از جوانب مختلف، دعوت میکنم تا در نظرسنجی زیر این مطلب هم برای رسیدن به یک نتیجهی عمومی شرکت کنید:
سلام . من معتقدم تو هر شرایطی نباید دخالت کنن . اینترنت یه ابزاره ، نباید حق استفاده از اون رو محدود کرد . بلکه میشه فرهنگ سازی کرد براش . تو این جور موقعیت های خرابکارانه هم با مبارزه فرهنگی باید جلوش رو گرفت و نه مسدود کردن دسترسی افراد به اینترنت .
با درود و سپاس فراوان : شهرام
[پاسخ]
وقتی صحبت از ناظرین بر حقوق افراد میشود، پدر و مادر یک نوجوان را هم دربر میگیرد. از همان عهد شاه وزوزک (آی ایی ۱!!) همیشه گزینهآی در مرورگرها وجود داشت برای والدین که بتوانند بچههای خود را محدود کنند. در مدارس خارج از کشور، دسترسی به اینترنت بدون محدودیت نیست.
به نظر من، سوالت را باید کمی واضح تر و مشخص تر میپرسیدی. گمان میکنم منظور تو از ناظرین بر حقوق افراد صرفأ متولیان حکومتی آن باشد نه همهی ناظرین که من دوتاشان را در بالا مثال زدم. در این صورت شاید به جای گزینهی دوم، گزینه آخر صحیحتر باشد. چیزی که آقای شهرام اشاره کرده بود.
[پاسخ]
Sadegh Jam پاسخ در تاريخ مرداد ۲۹م, ۱۳۹۰ ۱۹:۰۰:
حق با شماست، باید منظورم رو واضحتر بیان میکردم. اما همانطور که شما هم حدس زدید، منظور من از ناظرین حقوق افراد، متولیان حکومتی است. :)
[پاسخ]