تب فوتبال جهان از امروز عصر، با شروع هجدهمین دوره جام جهانی در آلمان به اوج خودش میرسه.
هرکس که به نحوی به فوتبال علاقمند هست یا عِرق ملّی داره، از امروز چشم انتظار می‌مونه تا ببینه که بعد از همه حرف و حدیثها و همه پیش‌گوئی‌ها و نقدگوئی‌ها، تیم محبوبش در این تورنومنت بین‌المللی و در مستطیل سبز چه خواهد کرد و چه نتیجه‌ای بدست خواهد آورد.
همون طور که قبلاً هم گفتم، من فوتبالی نیستم، و حتی روز بازی استقلال ـ پرسپولیس که خیلی‌ها برای رسیدنش ماهها و روزها رو می‌شمرند، برام یه روز خیلی عادیه! اما بازی‌های رسمی تیم ملی و بخصوص بازی‌های جام جهانی یه چیز دیگه است! من روی این بازی‌ها خیلی حساسم و یه جورایی جو فوتبال منو می‌گیره!
شکی نیست که ته دلم مب‌خواد که ایران به دور دوم جام جهانی صعود کنه، صرف نظر از اینکه چطور به این مهم دست پیدا می‌کنه یا در اونجا چه نتیجه‌ای بدست میاره. اما به قول معروف «هر چه دلم خواست، نه آن شد…»
خیلی از کارشناسان معتقدند که تیم فعلی ایران، قوی‌ترین تیمیه که تابحال از ایران راهی جام جهانی شده، اما انصافاً این شرایط رو برای مکزیک و پرتغال و آنگولا هم باید در نظر گرفت. به نظر من همه حریفان ایران در دور اول قوی هستن، حتی آنگولا، و می‌تونن ایران رو شکست بدن. البته این بستگی به ایران داره که چطور مقابلشون ظاهر بشه و چقدر از توانایی‌هاش بهره ببره.
ولی با همه این تفاسیر من به این امید که تیم ملی‌مون بعد از گرفتن امتیاز از همه حریفاش به دور دوم سعود کنه، بازی‌های ایران رو در روزهای آینده نظاره می‌کنم، و برای رسیدن به این هدف از هیچ نذر و نیازی هم کوتاهی نمی‌کنم، چون کار دیگه‌ای از دستم بر نمیاد!
اما از ایران که بگذریم، در این دوره (مثل اکثر دوره‌ها) آرژانتین و آلمان، تیم‌های مورد علاقه من هستن که امیدوارم فینالیست باشن. غیر از اونها فکر می‌کنم برزیل، فرانسه و انگلیس بیشترین شانس رو برای رسیدن به فینال و قهرمانی دارن. البته «ایران» رو هم بدون شانس نمی‌دونم!