تمرکز بر پیروزی‌های آینده

کم‌کم شکست تلخ ایران مقابل مکزیک را به مدد شکست‌های بدتر سایر تیم‌های همردیف ما در آسیا همچون ژاپن که در مقابل استرالیا با نتیجه مشابه اتفاق افتاد، از یاد می‌برم. بدون شک بازی روز یکشنبه ایران نیمی راضی کننده و نیمی اعصاب‌خوردکن و غیرقابل چشم‌پوشی بوده است. اما آنچه می‌شد استنباط کرد اینکه بازیکنان ما این پتانسیل را داشتند که مکزیک را شکست دهند و این پتانسیل را نیز دارند که از سد پرتغال بگذرند. ما شایستگی این را داریم، به شرط آنکه روحیه‌اش را داشته باشیم.
ولی آنچه که این روزها مرا ناراحت می‌کند و می‌تواند بزرگترین خطر برای ما باشد، بروز برخی بحث و جدل‌ها و کارشکنی‌ها در کمپ تیم ملی است که از گوشه و کنار شنیده می‌شود. میزان صحّت این خبرها را نمی‌دانم، اما اینگونه حرف و حدیثها هر چند هم ناچیز، می‌تواند صدمات جبران‌ناپذیری را به بدنه تیم وارد کند، تا آنجا که ما را به شکست سخت‌تری در مقابل دیگر حریفان وادارد. بدون شک این اصلاً مطلوب مردمی نخواهد بود که هشت سال انتظار چنین روزی را کشیده‌اند. شایسته نیست که نمایندگان کشور ما در یک تورنومنت بین‌المللی به جای تمرکز بر کسب پیروزی، مشغول جنگهای داخلی شوند و علت شکست قبلی را به کول این و آن بیاندازند. شکست قبلی به نام «ایران» رقم خورده است و حتی یحیی گل‌محمدی که تک گل ایران را رقم زده است و یا وحید هاشمیان که بسیار دویده است را هم شامل می‌شود و همه در این شکست شریکند. موجه نیست که به فکر شکست قبلی، شکست دیگری را رقم زنیم که تمام امید ما را برای صعود به مرحله بعد از بین برد.
به این امید که در بازی‌های آینده پیروز بی چون و چرای میدان باشیم…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *