مرشد می‌گوید:
«اگر مجبوری گریه کنی، مانند کودک گریه کن.
تو زمانی کودک بوده‌ای و یکی از نخستین چیزهایی که آموخته‌ای گریستن بوده است، زیرا گریه بخشی از زندگی است. هرگز فراموش نکن که در آشکار کردن احساساتت آزادی و این کار، شرم‌آور نیست.
ضجه بزن. با صدای بلند هق‌هق کن و هر چه می‌خواهی هیاهو به راه بینداز، زیرا کودکان به این شیوه می‌گریند و آن‌ها سریع‌ترین راه به آرامش رساندن دل را می‌دانند.
هرگز توجه کرده‌ای که کودکان چگونه از گریه باز می‌ایستند؟ حتماً چیزی حواس آنها را از گریه پرت کرده است و آنها را به ماجراجویی بعدی فراخوانده است.
گریه کودکان خیلی زود تمام می‌شود.
و برای تو نیز بدین‌گونه خواهد بود، اما فقط اگر می‌توانی مثل بچه‌ها گریه کنی، دست به این کار بزن.»

مکتوب ـ پائولوکوئیلو ـ وحید بهلول