گزارش کنفرانس وبلاگ نویسی در هاروارد

در عصر اینترنت
وبلاگ نویسان با روزنامه نگاران رقابت میکنند

نویسنده: جنی اتیه (Jenny Attiyeh)
مترجم: صادق جم

الکس جونز (Alex Jones) مدیر مرکز شارن استین (Shorenstein) و مسئول چند بخش از کنفرانس گفت: «من فکر می کنم وبلاگ نویسان می توانند پاسخگویی و شفافیت روزنامه نگاران را تکمیل کنند. به نظر من روزنامه نگاران باید ببینند که چگونه می توانند از آنها در تصمیماتشان بهره گیرند و برای خود روشن کنند که چرا باید وبلاگ داشته باشند.»

«وبلاگ نویسی در مقابله با روزنامه نگاری برتر است» این جمله را جی راسن (Jay Rosen) منتقد و وبلاگ نویس مشهور در افتتاحیه کنفرانس «وبلاگ نویسی، روزنامه نگاری و اعتبار» که ۲۱ و ۲۲ ژانویه در دانشگاه هاروارد برگزار شد، عنوان کرد. گرچه این جمله خیلی زود گفته شد و شاید جای آن در افتتاحیه نبود اما بی باکانه و شجاعانه زده شد.

جیل آبرامسون (Jill Abramson)، سردبیر نیویورک تایمز درباره رابطه وبلاگ نویسان به عنوان شخصی نگاران انقلابی دنیای اینترنت و روزنامه نگاران حرفه ای گفت: «من معتقدم که آنها در امتداد هم قرار دارند.» به عقیده او، هنگامی که رسانه هایی از قبیل رادیو و تلویزیون و روزنامه در محاصره باشند، رسانه های مستقلی همچون وبلاگها میتوانند رسالت آنها را برعهده بگیرند.

این کنفرانس توسط مرکز اینترنت و جامعه برکمن (Berkman) وابسته به مدرسه حقوق هاروارد، مرکز شارن استین (Shorenstein) در مدرسه دولتی کندی (Kennedy) و انجمن برنامه دانان آمریکا در زمانی مناسب برگزار گردید. در این کنفرانس کارشناسان رسانه، دانشگاهیان، مدیران شرکتهای اینترنتی، روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان شرکت داشتند و مکان مناسبی برای رویاروی قرار گرفتن رسانه های مدرن و سنتی بود.

در تصویر فوق شرکت کنندگان کنفرانس در کنار لپ تاپهایی که به سیمهای بیشماری متصل شده اند دیده می شوند که به سخنان جودیس دوناس (Judith Donath) از لابراتوار رسانه M.I.T درباره تاثیرگذاری رفتارهای اجتماعی آن لاین بر بازار مصرف گوش می دهند.

راسن، که ریاست دانشکده روزنامه نگاری دانشگاه نیویورک را بر عهده دارد، در ادامه سخنانش گفت: «شما رئیس همیشگی نیستید، آنچه که شما می گوئید قانون نیست. شرایط بیانگر یک موقعیت بحرانی برای روزنامه نگاران می باشد.»

الکس جونز (Alex Jones) مدیر مرکز شارن استین (Shorenstein) و مسئول چند بخش از کنفرانس گفت: «من فکر می کنم وبلاگ نویسان می توانند پاسخگویی و شفافیت روزنامه نگاران را تکمیل کنند. به نظر من روزنامه نگاران باید ببینند که چگونه می توانند از آنها در تصمیماتشان بهره گیرند و برای خود روشن کنند که چرا باید وبلاگ داشته باشند.»

آبرامسون در طی آنتراکت کنفرانس در مصاحبه ای گفت: «در حرفه روزنامه نگاری مشکلات فرعی بسیاری برای اثبات شایستگی های روزنامه نگاران وجود دارد. خودِ من هنگامی که با مشکل جیسون بلیر (Jayson Blair) مواجه بودم دوران سختی را در تایمز گذراندم.»

وبلاگ نویسی بصورت توانی در حال گسترش است. طبق آمار سالانه «مردم آمریکا و اینترنت» خوانندگان وبلاگها در سال گذشته ۵۸ درصد رشد داشته اند. و ۲۷ درصد از جوانانی که از اینترنت استفاده می کنند به وبلاگها گرایش پیدا نموده اند. اما رسانه های سنتی در جذب مخاطب از قبل کندتر شده اند.

وبلاگها با جرأت بیشتری می توانند در جاهایی قدم بگذارند که رسانه های سنتی از آن می هراسند. «خط قدرت» (Powerline) یک وبلاگ محافظه کارانه، یکی از اولین وبلاگهایی بود که موضوع سربازی جرج دبلیو بوش را مطرح نمود. اخیراً نیز وبلاگ نویسان بدون اغراق آنچه را که از واقعه سونامی در آسیا می دیدند، منتشر می نمودند.

با چنین رکوردهایی، بعید به نظر نمی رسد که بزودی وبلاگ نویسان خواستار توجهی بیشتر و قوانینی منظم تر باشند. اِسان زوکرمن (Ethan Zuckerman)، یک وبلاگ نویس و رئیس مرکز برکمن (Berkman) چنین می گوید: «من فکر می کنم که در طی دو سال گذشته در بین وبلاگ نویسان این طرز فکر گسترش یافته است که ما هر روز مهمتر می شویم و اکنون به عنوان یکی از رسانه های مهم بحساب می آئیم و به ناچار روزنامه نگاران بایستی به ما احترام نمایند و نگاه مخصوصی به ما داشته باشند.»

گرچه وبلاگ نویسان می خواهند که توسط روزنامه نگاران به رسمیت شناخته شوند و اهمیت بیشتری داده شوند، اما اکثر آنها نمی خواهند که مانند آنها باشند. در حقیقت بی طرفی و واقع بینی دو بال اصلی وبلاگ نویسان است. وبلاگ نویسان بخاطر در نظر گرفتن موقعیتها، یا توانایی نوشتن مطالب نغز نیست که شهرت یافته اند، بلکه شهرتشان بخاطر صدایشان است که یک منبع قابل اعتماد و فوری بحساب می آید.

دِیو وینِر (Dave Winer) یکی از نخستین وبلاگ نویسان که وبلاگش «خبرهای دست اول» (Scripting News) نام دارد، می گوید: «ما آرمانگرا هستیم. اگر می خواهید به عمق موضوع پی ببرید، باید بگویم که ما همچون «آقای اسمیت به واشنگتن می رود» هستیم! ما شور زیادی برای انتشار خبرها داریم.» البته اینکه وبلاگ نویسان با این شور چه می کنند، خود جای بحث دارد.

حسین درخشان، یکی از وبلاگ نویسان ایرانی که از طریق IRC (ایستگاه واسط اینترنتی ـ چت) در کنفرانس شرکت کرده بود، می نویسد: «روزنامه نگاران دنبال گزارش کردند، ولی وبلاگ نویسان در پی عمل کردن. وبلاگها دارند وعده های قدیمی اینترنت را درباره تغییر دادن ]وضعیت موجود[ عملی می کنند.» در حقیقت آنها روزنامه نگاران را به سرچشمه وجودی شان رسانده اند.

اما دنیای وبلاگها دارای مشکل اعتبار سنجی است. برای مثال، آیا یک تازه کار می داند که کدام سایت صادق است و کدامیک از مطالب تفرقه انگیز و دروغین انباشته شده است؟ آیا وبلاگ نویسان ناشناس و مجهول الهویه بایستی مورد بی احترامی و کم توجهی قرار گیرند یا اینکه بایستی مجاز شمرده شوند؟ آیا وبلاگ نویسان بایستی در موضوعاتی که به آن می پردازند به مسایل مالی نیز توجه داشته باشند یا از آن دوری کنند؟ حضور بی قید و شرط حدود ۸ میلیون وبلاگ با ایده های شخصی ـ که در حدود ۱۰۰ تای آنها خوانندگان زیادی دارند ـ نیز جای بحث دارد.

جودیس دوناس (Judith Donath) یکی از استاد یاران مرکز رسانه ای M.I.T در سخنرانی اش در کنفرانس گفت: «با توجه به حجم زیاد سیستم های آن لاین، تشخیص اینکه کدامیک از غیرقابل قبول هستند و کدامیک باور کردنی می باشند، دشوار است.» دیوید سایفری (David Sifry) موسس تکنورِیتی (Technorati)، یک موتور جستجوی عمومی دنیای وبلاگها، در ادامه سخنان دوناس می گوید: «گمنام بودن نویسنده و نداشتن مسئولیت در برابر مطالب گفته شده، باعث می شود که هر کسی بتواند، هر چیزی که می خواهد، بگوید.»

وبلاگ نویسان در مقابل قبول یک سری قوانین و داشتن رهنمودها و باید و نبایدها مقاومت می کردند، و در کنفرانس نیز کوشش بسیار کمی برای تاسیس نوعی پلیس در وبلاگ شهر صورت گرفت. جو تریپی (Joe Trippi) از شرکت تریپی و شرکاء و مدیر سابق هاوارد دین (Howard Dean) گفت: «فرهنگ اینترنت بطور عمومی ضد استقرار و همچنین ضد قدرت می باشد.»

در حقیقت رسانه های سنتی تلاش می کنند تا امواج دنیای وبلاگ را در اختیار بگیرند، و تلاش می کنند که آنها را در خانه محبوس کنند تا کنترل شان آسانتر باشد. ریک کاپلن (Rick Kaplan) رئیس یک شبکه کابلی در کنفرانس عنوان کرد: «در شبکه MSNBC ما هیچ برنامه ای نداریم که وبلاگی به آن منصوب نباشد.» به همین ترتیب آبرامسون نیز توضیح داد که وی به وبلاگها به عنوان پرورش دهنده استعدادهای جدید می نگرد، او می گوید: «به همین دلیل است که من حتی ضعیف ترین وبلاگها را نیز دوست دارم.»

طبق گفته دیوید وینبرگر (David Weinberger)، نویسنده و مفسر، و همچنین یکی از شرکاء مرکز برکمن، رسانه های سنتی در تلاش شان برای تصرف دنیای وبلاگ، موضوع اصلی را فراموش کرده اند. او در مصاحبه ای، بعد از اتمام کنفرانس گفت: «کارشناسان رسانه وبلاگها را به عنوان یکی از رسانه های معتبر می پذیرند.»

در انتهای این گزارش به سخن وینبرگر که می تواند سخن اکثر وبلاگ نویسان کنفرانس باشد اشاره می کنیم، که گفت: «در اینجا کسی نیست ـ حداقل اکثراً اینطور نیستند ـ که بگوید وبلاگ نویسان نویسندگانی فریبکار و دروغگو هستند. گرچه شاید وبلاگها کاملاً تکان دهنده نباشند، اما بدون شک شگفت انگیزند.»

این ترجمه در سایت خبری ITIran نیز منتشر شده است

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *