جنبش بلاگ نویسان و یک پیروزی دیگر

یکی از بحثهایی که این روزها در بلاگها زیاد به آن پرداخته میشود قضیه انتخابات برترین وزنه بردار قرن است. البته من کوچکتر از آن هستم که درباره حرکتهای بلاگ نویسان اظهارنظر کنم اما شخصاً به عنوان کسی که دوست دارم یک بلاگ نویس باشم خیلی از این نوع حرکتهای خود جوش بلاگ نویسان به خود می بالم و با دیدن اینگونه جنبشها به نوعی احساس غرور میکنم، حرکتهایی که تاکنون همواره پیروز بوده است چه در مسئله خلیج همیشه فارس و چه در موضوع انتخاب برترین وزنه بردار قرن.

به هر حال هنوز هم کار به اتمام نرسیده است و گویا فدراسیون جهانی وزنه برداری مدت انتخابات را بنا به درخواست برخی از کشورها از جمله ایران برای مدت یک هفته دیگر تمدید نموده است، باز هم بایستی هوشیار بود تا در این یک هفته باقیمانده رقبا از رضازاده پیشی نگیرند، لذا بایستی باز هم به این حرکت ملی ادامه داده شود و حتی شایسته است که اگر با همه ایمیل هایتان رای داده اید اقدام به ساختن ایمیلهای جدید کنید و سهمتان را در این پروژه ملی بیشتر نمائید!

اما بحث دیگری که در بین وبلاگ نویسها در گرفته است درباره عدم رای دهی عده ای از آنهاست که یکی از آنها حسین درخشان است که در بلاگش هم این امر را عنوان نموده است و اذعان هم داشته که این موضوع کاملاً شخصی است که البته این حرف کاملاً حرف حساب است و جواب هم ندارد، اما برخی دیگر عدم شرکت کردنشان در رای گیری اینگونه توجیه میکنند که موفقیت رضازاده باعث سربلندی دولتمردان ایران در جامعه بین المللی میگردد! به نظر من این حرف کاملاً غیرمنطقی است. پیروزی رضازاده باعث سربلندی نام ایران و ایرانی در جهان خواهد بود، آیا این موضوع که جهان پهلوان تختی در زمان پهلوی به این افتخارات دست یافته است کمترین خللی در قهرمانی و سربلندی وی وارد میکند؟ ولی درعوض هر ایرانی در هر جای جهان که باشد می تواند او را با سربلندی هموطن خود معرفی نماید.

به هر جهت به قول آقای درخشان این یک موضوع کاملا شخصی است و تصمیم با شماست…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *