آب را گل نکنیم

آب را گل نکنیم

در فرو دست انگار، کفتری می خورد آب

یا که در بیشه دور، سیره ای پر می شوید

یا در آبادی، کوزه ای پُر می گردد.

آب را گل نکنیم

شاید این آب روان، می رود پای سپیداری، تا فروشوید

اندوه دلی.

دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب،

زن زیبایی آمد، لب رود

آب را گل نکنیم

روی زیبا دو برابر شده است!

سهراب سپهری

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *